Sunday, August 12, 2012

Από την καρδιά της κερκίδας 118


Από την καρδιά της κερκίδας 118 Mε αφορμή την λήξη των Ολυμπιακών Αγώνων στο Λονδίνο , σκέφτηκα να αφήσουμε λίγο στην άκρη όσα συμβαίνουν στον ΟΦΗ κι να προτείνουμε κάτι που αφορά ολόκληρη την Ελλάδα, η οποία δοκιμαζόμενη στον κυκλώνα της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης εχει ανάγκη το καινούργιο ,το ρηξικέλευθο ,το διαφορετικό που θα της δώσει την ώθηση να ξαναεπιταχύνει ,να ξαναακολουθήσει τον δρόμο της ανάπτυξης . Αυτήν την φορά όμως συντεταγμένα και οργανωμένα ,με μακροπρόθεσμο πλάνο που θα ωφελεί ολόκληρη την κοινωνία ,όχι μόνο τους ψηφοφόρους ή τους «ημέτερους» του εκάστοτε κόμματος εξουσίας . Άλλωστε , και ο ΟΦΗ αποτελεί ένα κομμάτι του κοινωνικού συνόλου ,το οποίο όταν νοσεί, είναι λογικό να επηρεάζεται και η αγαπημένη μας ομάδα. Εμείς η επόμενη γενιά που έρχεται στα πράγματα οφείλουμε να διορθώσουμε όσα στρεβλά συναντάμε ,να φτιάξουμε ένα καλύτερο κόσμο για να παραδώσουμε στις επόμενες γενιές .Δεν πρέπει εξάλλου ποτέ να ξεχνάμε ότι σε αυτόν τον κόσμο δεν είμαστε παρά περαστικοί ,όλα αυτά που γευόμαστε δεν είναι παρά δανεικά που οφείλουμε να συντηρήσουμε ή κι να παραδώσουμε ακόμη καλύτερα στους επόμενους . Οι Ολυμπιακοί Αγώνες του Λονδίνου μπορεί να μοιάζουν άψογοι ,με τα όποιες μικρές παρασπονδίες που είναι λογικό να υπάρχουν σε ένα τόσο μεγάλο αθλητικό και πολιτιστικό γεγονός αλλά διάχυτη είναι η εντύπωση ότι ο κόσμος δεν ενδιαφέρεται πια ,όπως τις προηγούμενες δεκαετίες, τόσο πολύ για το μεγαλύτερο αθλητικό ραντεβού του πλανήτη. Η άκρατη εμπορευματοποίηση,το ντόπινγκ ,τα εξωπραγματικά ρεκόρ και τα παιχνίδια των πολυεθνικών , η αμερικανική επιβολή του citius-altius-fortius ,όπου ο πρώτος είναι τα πάντα κι ο δεύτερος τίποτα , οδηγούν το ευρύ κοινό με αργά αλλά σταθερά βήματα στην απαξίωση των Αγώνων όπως αυτοί έχουν διαμορφωθεί στον 21ο αιώνα. Ήταν πριν 4 ή 5 δεκαετίες που ο Κων.Καραμανλής ο Α’ ,όχι εκείνος που θα εξαφάνιζε τους κρατικοδίαιτους νταβατζήδες που λυμαίνονται την ελληνική οικονομία και κατ επέκταση τον Έλληνα πολίτη , αυτός ήταν ο Β’, εκείνος που γκρέμισε τα άπειρα νεοκλασικά κτίρια που δέσποζαν στο Μεγάλο Κάστρο ,στο βωμό μιας υποτιθέμενης ανάπτυξης ,ο οποίος είχε προτείνει την μόνιμη διεξαγωγή των Ολυμπιακών Αγώνων στην χώρα που τους γέννησε, στην Ελλάδα . Η περίφημη οικουμενικότητα των Αγώνων ,ουσιαστικά τα τεράστια οικονομικά συμφέροντα των πολυεθνικών που ελέγχουν τους «αθάνατους ¨της ΔΟΕ ,δεν επέτρεψαν ποτέ να ευοδωθεί αυτή η ιδέα . Φυσικά ,ύστερα από το πατατράκ των Αγώνων του 2004 δεν θα μπορούσαμε ποτέ να προτείνουμε την μόνιμη διεξαγωγη των Ολυμπιακών Αγώνων στην Ελλάδα. Εκείνο όμως που θα πρότεινα είναι κάποιοι διαφορετικοί αγώνες όπου η συμμέτοχη μόνο θα αποτελούσε το απόλυτο επίτευγμα για κάθε αθλητή . Όπου ο νικητής δεν θα φορτωνόταν χρυσάφι κι συμβόλαια με χορηγούς ,αλλά με ένα στεφάνι αγριελιάς ,κι η τιμή μιας νίκης θα ήταν ανεκτίμητη ,δεν θα εξαγοράζονταν . Με λίγα , καλά, κι εκλεκτά αθλήματα .Δεν είναι απαραίτητο να υπάρχουν αθλήματα τύπου μπάντμιντον,χόκευ ,μπέυζμπολ,πετοσφαίριση ,χειροσφαίριση ακόμη κι ποδόσφαιρο η καλαθοσφαίριση .Με αθληματα που παρομοια τους,οι προγονοι τους ας μας επιτραπεί η έκφραση υπήρχαν αιώνες πριν. Ακόμη και στον στίβο ,τον βασιλιά των Αγώνων ,θα μπορούσαν να ήταν λιγοτερα αθληματα Δεν θα ήταν απαραίτητο να υπάρχουν κι 1500 μ,κι 3000μ κι 5000μ,κι 10000μ. Θα μπορούσε να υπάρχει μια απόσταση ταχύτητας ,μια ημιαντοχής ,μια αντοχής. Κι οι αθλητές θα συμμετείχαν υπό τις ίδιες συνθήκες .Οχι άλλος με παπούτσια με αερόσολα ,άλλος με κυψέλες ,άλλος με το παπουτσι του σούπερμαν. . Θα υπήρχαν οι συνθήκες ώστε να αναδεικνύεται η φυσική ρώμη κι το σφρίγος των αθλητών κι αθλητριών .Οι νικητές θα νικούσαν χάρη στις δικές τους δυνάμεις ,στην δική τους δουλειά κι όχι χάρη των σούπερ χαιτεκ μηχανημάτων που τους βοήθησαν στην προπόνηση κι σίγουρα χωρίς την βοήθεια κάποιων σκευασμάτων που το αντιντόπινγκ δεν μπορεί να ανιχνεύσει . Ακόμη και στον υγρό στίβο ,,τα αθλήματα θα μπορούσαν να διεξαγονται στην ελληνική θάλασσα .Όχι σε χλωριωμένες πισίνες γλυκού νερού με σούπερ αεροδυναμικά μαγιό. Θα ήταν δηλαδή πραγματικοί κι Αγνοί Αγώνες που η συμμετοχή και μόνο θα ήταν ανώτερο επίτευγμα ακόμη κι από αυτήν στους σημερινούς Ολυμπιακούς .Θα σήμαινε για τον αθλητή ότι ανήκει στην πραγματική αθλητική ελίτ του πλανήτη κι αυτό χάρη στις δίκές του δυνάμεις. Οι αθλητές θα ήταν οι πραγματικοί αθλητές ,όχι μηχανοποιημένα,βουτηγμένα στις ουσίες ανθρωποειδή που ξεπερνούν τους όρους της φύσης… Ξέρω, ακούγεται εξωπραγματικό ,ουτοπικό ίσως αφελές. Όμως ακόμη και η Ρώμη για να χτιστεί, έπρεπε πρώτα να μπει η πρώτη πέτρα, Κι αυτός ο τόπος ,η πατρίδα μας,οφείλει να στηρίζει και να στηρίζεται στον πολιτισμό , αν θέλει να προοδεύσει ξανά .Όσο για τους Αγώνες ,ας μην αποκαλούνται Ολυμπιακοί ,ας αποκαλούνται Πανελλήνιοι . .Άλλωστε σαν Ελλάδα, Ελλάς δεν θέλουμε να αποκαλούμαστε στο εξωτερικό ,αποβάλλοντας επιτέλους το ραγιάδικο Greece?

Saturday, July 28, 2012

Oλυμπιακοι Αγωνες 2004.Επιτελους υπαρχει δικαιοσυνη?


Γράφει ο Βασίλης Γαλούπης. Βλέποντας την τελετή έναρξης στο Λονδίνο, θα ήταν αδύνατο να μην γυρίσει η μνήμη οκτώ χρόνια πίσω. Στο ΟΑΚΑ τον Αύγουστο 2004, όταν ξεκινούσαν οι ολυμπιακοί αγώνες. Με μια, κατά τη γνώμη μου, εξαιρετική – κι ανθρωποκεντρική – τελετή έναρξης. Ίσως την καλύτερη εικόνα που έχω να θυμάμαι από εκείνες τις δυο εβδομάδες. Έχουν περάσει οκτώ χρόνια. Κι όσο καλοδιάθετος κι αν είναι κάποιος απέναντι σε εκείνο το πάρτι μεγαλομανίας του 2004, δύσκολα κρατάει την οργή του. Ποιος άκουγε… Οι λίγες φωνές που προειδοποιούσαν εγκαίρως ότι κάτι δεν πάει καλά, έμεναν ως είθισται στο περιθώριο. Και τα λεφτά έρρεαν. Θα ήταν μάλλον υπερβολή αν λέγαμε ότι μια βασική αιτία της σημερινής χρεοκοπίας της Ελλάδας ήταν οι ολυμπιακοί αγώνες. Σίγουρα, όμως, παίξανε σημαντικό ρόλο! Στην Ελλάδα, πάντως, εδώ και πολλές δεκαετίες η γενικευμένη κρίση διαρκείας δεν είχε να κάνει μόνο με λεφτά, αλλά κυρίως με λερωμένες συνειδήσεις. Τις τελευταίες μέρες άρχισα να γυρνάω προς τα πίσω. Να ψάχνω, να βρίσκω και να συγκρίνω. Τι έγινε πριν τους ολυμπιακούς, τι μετά, τι συμβαίνει σήμερα. Παντού βλέπει κανείς πεταμένα λεφτά, με τα ολυμπιακά έργα να σαπίζουν. Το κόστος της διοργάνωσης πήγε ο κούκος αηδόνι. Και σα να μην έφτανε αυτό, τα έργα έχουν εγκαταλειφθεί στις αράχνες τους ή είναι έτοιμα να δοθούν πια κοψοχρονιά! Με λίγα λόγια, το πάρτι έγινε θρίλερ! Και μέσα σ' αυτό το χάος, ποιός θα μας πει ποιός φταίει; Μην ξεχνάμε ότι είμαστε στην χώρα του κουκουλώματος! Ξεκινάμε, λοιπόν… Πανηγύρια και προσδοκίες… Στις 5 Σεπτεμβρίου 1997 ο Χουάν Αντόνιο Σάμαρανκ έδινε τους αγώνες στην Ελλάδα. Σχεδόν όλοι πανηγύριζαν στην χώρα μας… Την επόμενη μέρα (6/9/1997) διαβάζουμε στον ελληνικό Τύπο ότι η Ελλάδα γυρίζει σελίδα. Οι αριθμοί και οι προβλέψεις ζαλίζουν. Ακόμα και σε δραχμές… • 1 τρις δραχμές θα είναι ο τζίρος της ολυμπιάδας 2004. • 130.000 νέες θέσεις εργασίας θα δημιουργηθούν. • 2.000.000 διανυκτερεύσεις ξένων τουριστών στους ολυμπιακούς θα αποφέρουν έσοδα 42 δις δρχ. • Στο εμπόριο και την βιομηχανία ο τζίρος θα είναι 165 δις δρχ. και στις κατασκευές 110 δις. • Τέλος, ο κρατικός προϋπολογισμός θα έχει έσοδα 300 δις δρχ. μόνο από φόρους! Τι πιο φυσιολογικό να πει «σωθήκαμε» ο κάθε άνθρωπος. Αμ δε! Για παράδειγμα, οι προσδοκίες για περισσότερους τουρίστες διαψεύστηκαν παταγωδώς. Ούτε τόσοι τουρίστες ήρθαν τον μήνα των ολυμπιακών αγώνων, ούτε αρκετοί όλη την ολυμπιακή χρονιά: «Το 2004, χρονιά των Αγώνων, ήρθαν 11,7 εκατ. ξένοι τουρίστες, δηλ. 1 εκατ. ξένοι λιγότεροι σε σύγκριση με το 2003» (Ελευθεροτυπία, 13/3/2010). Όσο για τον ελληνικό αθλητισμό, εκεί κι αν έπεσε ξεπάστρεμα. Ρόλο, φυσικά, έπαιξαν και τα σκάνδαλα ντόπινγκ που προέκυψαν από το 2004 και ύστερα, αποδεικνύοντας ότι κάτι δεν πήγαινε καλά και πρωτύτερα. Η εκτίναξη και η κοροϊδία Το παιχνίδι συμφερόντων άρχισε να αγριεύει. Το κόστος των ολυμπιακών αγώνων έφτασε σιγά – σιγά, κι ενώ ξεκίνησε από πολύ χαμηλότερα το 1997, να είναι κάποια στιγμή τον Δεκέμβριο του 2003 (σχετική δήλωση Βενιζέλου στην βουλή) στα 4,5 δις ευρώ, κι όχι δραχμές πια. Σιγά – σιγά, όμως, αυτό το κόστος άρχισε να ανεβαίνει κι άλλο. Και να γίνεται πια δυσθεώρητο. Συν τοις άλλοις, τα κόμματα ξεκίνησαν να παίζουν με τη νοημοσύνη του κόσμου. Την κολοκυθιά, δηλαδή! Στις 11 Αυγούστου 2005 τα δις έχουν γίνει σαν πετσετάκια και πετάνε προς τα πάνω, λες και μιλάμε για σεντς. Παίζανε την κολοκυθιά! Το γράφημα που βρήκαμε και σας παρουσιάζουμε πιο κάτω (εφημερίδα Νέα, 11/8/2005) δείχνει τι… υπευθυνότητα έχουν τα ελληνικά κόμματα και πώς αντιμετώπισαν το θέμα των ολυμπιακών αγώνων. Στις 19 Αυγούστου 2004 ο Πέτρος Δούκας κάνει λόγο για 7 δις ευρώ, στις 12 Νοεμβρίου 2004 οι Αλογοσκούφης – Πετραλιά μιλάνε για 8,9 δις ευρώ και στις 8 Αυγούστου 2005 πάλι η Πετραλιά κάνει λίγο για 13 δις! Απλά να υπενθυμίσω ότι σήμερα κόβονται συντάξεις για μόνο 150-200 εκ. ευρώ! Κι όλα αυτά ενώ μέχρι το 2003 όλοι μίλαγαν για μόλις 4,5 δις! Και φυσικά οι πολιτικοί υπόσχονταν έναν φοβερό αθλητισμό, ότι τα παιδιά θα έχουν στάδια για να αθλούνται, ότι ο τουρισμός μας θα εκτοξευτεί όσο ποτέ, ότι η Αθήνα θα γίνει πόλη υπόδειγμα. Αλίμονο σε όσους τα έχαψαν τα παραμύθια ειδικά των δυο μεγαλοπιασμένων κομμάτων… Από 3 εκ. στα 399 εκ. το ΟΑΚΑ! Σε έκθεση του υπουργείου οικονομικών το 2005 (που αποκαλύφθηκε από την Real News στις 30/4/2011) διαβάζουμε τα εξής φρικαλέα κι ενδεικτικά: • Ενώ τα έργα στο ΟΑΚΑ ήταν να γίνουν με 3,1 εκ. ευρώ, τελικά το κόστος τους έφτασε στα 399 εκ. ευρώ. • Το Παναθηναϊκό Στάδιο είχε προβλεφθεί να κοστίσει 300.000 ευρώ για έργα βελτιωτικά. Η υπέρβαση δαπανών στο κόστος έφτασε στα 11,5 εκ. ευρώ! Τα ίδια γίνανε και μ’ άλλα στάδια. • Η Real News σε εκείνο το δημοσίευμα έκανε λόγο για κόστος ολυμπιακών αγώνων στα 13,5 δις ευρώ συνολικά! Δεκαπλάσια από τους Αυστραλούς! Σύμφωνα με στοιχεία που κατατέθηκαν στην βουλή τον Ιούνιο του 2011 υπάρχει κι ακόμα ένα εξοργιστικό στοιχείο: • Ο κάθε Αυστραλός έδωσε για τους αγώνες του Σίδνει το 2000 το ποσό των 75 ευρώ. • Ο κάθε Έλληνας έδωσε τουλάχιστον 844 (!!!) ευρώ, λόγω «εξωπραγματικών υπερκοστολογήσεων έργων το 2004». Και λέμε τουλάχιστον επειδή κανένας δεν ξέρει ακόμα και σήμερα όχι πόσο έφτασε, αλλά ούτε καν αν έκλεισε ο λογαριασμός των ολυμπιακών αγώνων 2004. Μας τσάκισε η ασφάλεια! Από άλλα στοιχεία που βρήκαμε προκύπτουν ακόμα πιο σοκαριστικά νούμερα για το πόσο πληρώσαμε το καθετί: • Στην Ατλάντα το 1996, που έγινε και βομβιστικό κτύπημα κατά τη διάρκεια των ολυμπιακών αγώνων, η ασφάλεια για κάθε αθλητή κόστισε 9,7 ευρώ και για κάθε θεατή 7,8 ευρώ. • Το κόστος αυτό εκτινάχθηκε στην Αθήνα, εν μέρει λόγω των Δίδυμων Πύργων και της Μαδρίτης, σε 107,5 ευρώ για την ασφάλεια κάθε θεατή και 213 ευρώ για κάθε αθλητή! Έλεος… Στα 30 δις ευρώ η σούμα; Πόσο πήγε τελικά το μαλλί; Μόνο ο θεός γνωρίζει μέχρι και σήμερα. Η Ελευθεροτυπία έγραφε στις 13/3/2010: «Εκτιμήσεις ανεβάζουν το τελικό κόστος (των ολυμπιακών αγώνων) μεταξύ των 20-30 δις ευρώ αν συμπεριληφθούν δαπάνες που δεν θα γίνονταν ποτέ ή θα περνούσαν από λιγότερο ταχύρρυθμες διαδικασίες αν δεν υπήρχε η χρονική πίεση και ο μεγαλοϊδεατισμός της Ολυμπιάδας». Φυσικά, η αξιοποίηση των έργων ήταν της πλάκας. Όχι μόνο τα χρυσοπληρώσαμε, αλλά και τα περισσότερα πάνε στράφι, όπως φαίνεται. Ερείπια γίνονται. Οι χλιδές στην πλάτη των κορόιδων Η μεγαλομανία της Ψωροκώσταινας ελληνικής πλευράς, αλλά και η στοά αθανάτων της ΔΟΕ που, όπως μπορείτε να δείτε από το σχετικό απόκομμα πιο κάτω, πίεζε συνέχεια για περισσότερες χλιδές (αφού βρήκε κορόιδα να πληρώνουν), έκανε το φορτίο αβάσταχτο. Τα έργα μαραζώνουν. Κοστίζουν για συντήρηση, δίχως να αποδίδουν, ενώ κανείς δεν ξέρει τι θα απογίνουν. Η κωμωδία αλά μίστερ Μπιν είναι ότι από το 2009 κιόλας είχε ξεκινήσει φαγωμάρα Παπανδρέου – Καραμανλή για το πόσο στράφι πάνε τα ολυμπιακά έργα! Οι πρώτες δηλώσεις Παπανδρέου όταν έγινε πρωθυπουργός ήταν: «Οι ολυμπιακές εγκαταστάσεις θα δοθούν στους πολίτες». Λες κι έχει όρεξη κανένας πολίτης να παλεύει με κατσαρίδες, ποντίκια κι αράχνες μέσα στις εγκαταστάσεις. Η πυρόσβεση σε αποθήκες, πυρκαγιές παντού! Διαβάζουμε από την Ελευθεροτυπία στις 8/5/2009, με τίτλο «2004: Φιάσκο διαρκείας μετά τους Ολυμπιακούς». «Αναξιοποίητα παραμένουν στην ουσία και τα ολυμπιακά ακίνητα, με πιο χαρακτηριστικό τον περιβάλλοντα χώρο στο Ολυμπιακό Στάδιο με τις παρεμβάσεις του Σ. Καλατράβα, που παραμένει κλειστό και για τις επισκέψεις τουριστών απαιτείται ειδική άδεια! Υπερσύγχρονα συστήματα ελέγχου και πυρόσβεσης, που είχαν αγοραστεί το 2004, παραμένουν σε αποθήκες και δεν αξιοποιήθηκαν για την αντιμετώπιση των πυρκαγιών στην Πάρνηθα και την Πελοπόννησο!!!». Έρημα στάδια… Για το κλου της ιστορίας, δείτε παρακάτω φωτογραφίες τωρινές ή λίγο παλιότερες από εγκαταστάσεις που έχουν να κάνουν με τους ολυμπιακούς αγώνες. Για παράδειγμα, θα δείτε εξαιρετικές φωτογραφίες που δημοσίευσαν χθες Τα Νέα με τίτλο «Έρημα στάδια ζητούν ξεκλείδωμα». Και θα καταλάβετε πολλά… Βλέποντας την τελετή έναρξης και στους φετινούς ολυμπιακούς αγώνες, θα μπορούσαμε – μου φαίνεται – να κλάψουμε με την ησυχία μας για όλα τα προ οκταετίας όργια που φορτώθηκαν στις πλάτες μας… Ντόπες, μπετόν, δις ευρώ να πετάνε στον αέρα! Η Αθήνα το 2004 είναι ο χαμένος ολυμπιακός κρίκος! Μιλάμε για την απόλυτη καταστροφή! http://www.gazzetta.gr/olympiakoi-agones-2012/article/312351-aisxos-toy-aiona

Sunday, June 24, 2012


Aπό την καρδιά της κερκίδας 117 «Αν αναλογιστεί κανείς τι ποδόσφαιρο έχουμε, η επιτυχία της εθνικής είναι συγκλονιστική». Κ.Κατσουράνης Αυτή ήταν η δήλωση του «υπαρχηγού» της Εθνικής Ελλάδος λίγο μετά την λήξη του προημιτελικού με την Γερμανία. Αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα ,αφού ο Κατσουράνης μαζί με τον Καραγκούνη αποτελούν τον συνδετικό κρίκο των ομάδων του 2004 και 2012. Το ελληνικό ποδόσφαιρο άλλωστε έχασε μια σπουδαία ευκαιρία ,όταν το το καλοκαίρι του 2004 δεν δημιουργήθηκαν τα σωστά και στιβαρά θεμέλια ώστε να ξανακτιστεί γκρεμίζοντας το σαθρό οικοδόμημα που παραπαίει από σύστασης επαγγελματικού ποδοσφαίρου. Στηρίζεται ίσως χάρη στις «τσιμεντοενέσεις» που γίνονται με τις επιτυχίες των εθνικών ομάδων, ανδρών και ελπίδων . Έτσι ,ο άθλος του 2004 «υποχρέωσε» τους ηγέτες των «μεγάλων» ομάδων ,Κόκκαλη και Βαρδινογιάννη τότε, με την συμπαράσταση του «Κουβέλη» της εποχής ,Ντέμη Νικολαίδη,να κάτσουν στο ίδιο τραπέζι ,για να απαντήσουν στα προβλήματα του ελληνικού ποδοσφαίρου ,όπως ανέφεραν τα δημοσιεύματα της εποχής . Βεβαία,αντί να απαντήσουν στα προβλήματα ,εκείνο που τους απασχόλησε ήταν η πλουσιότατη πίτα από το ποδοσφαιρικό στοίχημα. Δεν απάντησαν όμως ποτέ στα προβλήματα ,τα οποία από τότε γιγαντώθηκαν. Η αναξιοπιστία αυξήθηκε με γεωμετρική πρόοδο ,τα στημένα ματς χάριν υψηλών αποδόσεων στοιχηματισμού είναι σε εβδομαδιαία διάταξη, ενώ η δικαιοσύνη θεώρησε ότι έπραξε το καθήκον της μέχρι εκεί που έφτανε .Μέχρι δηλαδή να ακουμπήσει το μεγάλο ψάρι που δεν μπορούσε να αντέξει το «καλάμι ψαρέματος» της.Το ψάρι ήταν προφανώς δυνατότερο από το καλάμι .Οπότε ,ας στείλουμε τον Μπέο και τον Μάκη,τους εύκολους στόχους ,στη ψειρού ,μα ο Έλληνας ξεχνά εύκολα . Η βία τίνει να γίνει συνήθεια στα ποδοσφαιρικά ματς ενώ η συντριπτική πλειοψηφία των ομάδων αντιμετωπίζουν προβλήματα επιβίωσης αφού ξόδεψαν πολλά περισσότερα από όσα μπορούσε να αντέξει η τσέπη τους,ενώ ταυτόχρονα επιζητούσαν πολιτικές λύσεις στα χρέη τους προς το κράτος ,ουσιαστικά βάλλοντας ενάντια στον Έλληνα πολίτη . Κι φυσικά ,ούτε λόγος για την μεγάλη μάστιγα του σύγχρονου ποδοσφαίρου ,την ντόπα , που έχει στείλει ήδη στα θυμαράκια κάμποσους ποδοσφαιριστές .Μπορεί στην Ελλάδα να υπάρχουν έως τώρα μόνο υπόνοιες για τεχνικούς που «ποτίζουν» απαγορευμένες ουσίες τους αθλητές αλλά κάποια στιγμή, νομοτελειακά, θα συμβεί το μοιραίο .Κι τότε όλοι οι υπευθυνοανεύθυνοι θα «πέσουν από τα σύννεφα» εκφράζοντας την απορία και την έκπληξη τους για το ατυχές περιστατικό. Είναι κρίμα γιατί ο βασιλιάς των σπορ , εφόσον είχε πάρει τα σωστά παραδείγματα από το έτερο δημοφιλή ομαδικό σπορ στην Ελλάδα ,το μπάσκετ,θα μπορούσε να είχε αδράξει την ευκαιρία του 2004 ώστε να γίνει δουλειά σε βάθος που θα αναδείκνυε τις αρετές του Έλληνα ποδοσφαιριστή , θα έφερνε ξανά τον κόσμο στα γήπεδα κι το ποδόσφαιρο στον αθλητικό –κοινωνικό-οικονομικό ρόλο που του αρμόζει . Προς το παρόν πάντως ,η προτροπή μας προς τον Κώστα Κατσουράνη είναι την επομένη φορά που θα παρουσιαστούν φαινόμενα βίας ,ας αποχωρήσουν συντεταγμένα οι 22 ποδοσφαιριστές . Την επομένη φορά που θα υπάρξουν ενδείξεις για χειραγωγημένο αγώνα ,ας το καταγγείλουν επώνυμα . Αναλόγως ας πράξουν κι σε φαινόμενα απαγορευμένων ουσιών .Προς όφελος των ιδιων θα είναι αλλά και του αθλήματος . Κλείνοντας ,επειδή πολύς λόγος γίνεται για την πολυεθνικότητα της εθνικής Γερμανίας ,θα ήθελα να σταθούμε λίγο, αφού απο την εποχή που οι Οζίλ,Κενίιρα ,Μπόατεγκ έπαιζαν γι ατην εθνική Ελπίδων έπεσε στα χέρια μου ένα άρθρο που ανέλυε την γερμανική παραγωγική μηχανή ποδοσφαιριστών κι το οποίο μπορείτε να δείτε εδώ http://myron4hersonissos.blogspot.gr/2010/10/blog-post_10.html Βλέπετε η πολυεθνικότητα της Εθνικής Γερμανίας ,αλλα κι αυτή της Γαλλίας ,της Ολλανδίας κ.α φανερώνει τα οφέλη που μπορεί να έχει ένα κράτος όταν ακολουθεί σωστά οργανωμένη και μακρόπνοη μεταναστευτική πολιτική. Για να φτάσουν στο σημείο να αγωνιστούν με την εθνική της χώρας που μπορεί να τους γέννησε αλλά δεν ήταν ποτέ πατρίδα των προγόνων τους ο κάθε Οζίλ,Κεντίρα,Μακελελέ Ζιντάν κι Ζέεντορφ οι γονείς τους αποτέλεσαν κομμάτι της παραγωγικής διαδικασίας στην χωρά που τους φιλοξενεί με δικαιώματα αλλά και υποχρεώσεις . Κι τελικά μεγάλος κερδισμένος αυτής της ορθά οργανωμένης πολιτικής είναι οι οικονομίες των χώρων ,ουσιαστικά δηλαδή οι γηγενείς ,οι ιθαγενείς ,Γάλλοι,Γερμανοί, Ολλανδοί. Στην Ελλάδα,η οποία αν και σταυροδρόμι 3 ηπείρων ποτέ δεν σχεδιάστικε μακρόπνοη και οργανωμένη μεταναστευτική πολιτική κάτι που έπρεπε να συμβεί πριν ακόμη το 1989 όταν κατέρρεε ο κουμμουνισμός κι ήταν αναμενόμενο το μεταναστευτικό ρεύμα . Οι ταγοί του έθνους ομως στρουθοκαμήλιζαν ,ανέβαλαν για τους επόμενους την χάραξη μιας τέτοιας πολιτικής με αποτέλεσμα να φτάσουμε στο σημείο σήμερα ακροδεξιοί σχηματισμοί να ασκουν μεταναστευτική πολιτική με ρόπαλα και σιδερογροθιές…. Όπως και να χει,κι για να επιστέψουμε στα του ποδοσφαίρου ,οφείλουμε ένα μεγάλο ευχαριστώ στην Εθνική Ελλάδος του Φερνάντο Σάντος,που παρόλο τις οποίες αδυναμίες τους κατέθεσαν αυτό που λίγες ομάδες διαθέτουν .Καρδιά και ψυχή. Κι ιδιαίτερα ένα μεγάλο ευχαριστώ στα δυο Κρητικόπουλα ,στα δυο Ομιλιτάκια τον Μιχάλη Σηφάκη και τον Γιώργο Σαμαρά .Κι μια ευχή ακόμη. Να αξιωθούμε να δούμε τους διόσκουρους κάποια μέρα μαζί στον ΟΦΗ. Σε πρωταγωνιστικούς ρόλους!