OFI Crete-Ergotelis 1-0

Ιωάννης Καποδίστριας...Έτσι για να μαθαίνουμε γιατί πιάσαμε πάτο...

( Η επιστολή που εστάλη στον Δήμαρχο Κερκυραίων, πριν από 4 χρόνια, και που λάβαμε σήμερα 20-10-2008 από τον Κύριο Βασίλη Λαμπούση Φαρμακοποιό της Μυτιλήνης)

Κύριε Δήμαρχε,

Συγχωρήστε μου το θάρρος να κλέψω λίγο από τον πολύτιμο χρόνο σας, αλλά θα ήθελα να εκφράσω σε σας κάποιες σκέψεις μου, που εδώ και πολύ καιρό έχουν εγκατασταθεί στο μυαλό μου, και εσείς είστε νομίζω, ο πλέον κατάλληλος άνθρωπος που θα μπορούσε να τις φέρει σε πέρας.

Θέλω να σας μιλήσω για έναν άνθρωπο, που έδωσε τα πάντα, καριέρα, δόξα, περιουσία, προσωπική ζωή και ευτυχία, έζησε μια ζωή σαν κοσμοκαλόγερος και σαν να μην έφθαναν όλα αυτά έδωσε στο τέλος, εν γνώσει του, ό,τι πολυτιμότερο, την ίδια του την ζωή σε ένα σκοπό, σε μια ιδέα: Την Ελλάδα. Εκείνος πέτυχε, ο σκοπός του πραγματοποιήθηκε, η θυσία του βρήκε τόπο και ρίζωσε. Η αδικία όμως που πολέμησε σ’ όλη του τη ζωή, πήρε εκδίκηση και ουδέποτε τιμήθηκε όπως του άξιζε, ουδέποτε έγινε θρύλος, όπως άλλοι σύγχρονοι του, αν και πιστεύω ότι ήταν ο μεγαλύτερος από όλους.

Όπως θα καταλάβατε, αξιότιμε κύριε Δήμαρχε, ο άνθρωπος αυτός ήταν συμπατριώτης σας, που ό,τι επίθετο και να χρησιμοποιήσει κανείς, για να τον χαρακτηρίσει δεν θα δώσει ολόκληρη την αλήθεια. Για αυτόν τον γίγαντα λοιπόν, θέλω να σας μιλήσω, τον Ιωάννη Αντωνίου Καποδίστρια.

Ο άνθρωπος αυτός, που έκανε το ευαγγέλιο του Χριστού μας πράξη ζωής, γι’ αυτόν που και οι κυνικότεροι των αντιπάλων του μιλούσαν με σεβασμό, αυτός που σήκωσε στη πλάτη του βάρος δυσβάστακτο και δεν λύγισε, αυτός τελικά έμεινε ο Μεγάλος Άγνωστος της πολυαγαπημένης του Ελλάδας.

· Πόσοι Έλληνες σήμερα γνωρίζουν ότι το 1813 η Ελβετία ήταν ένα σπαρασσόμενο κράτος και θα διαλυόταν, όπως η Γιουγκοσλαβία, αν δεν βρισκόταν ο Καποδίστριας να φτιάξει το Σύνταγμα των Καντονιών, με αποτέλεσμα τη δημιουργία της Ελβετίας που ξέρουμε σήμερα;

· Πόσοι ξέρουν ότι η Ευρώπη ολόκληρη ήταν υπέρ του κατακερματισμού της Γαλλίας, μετά τη λήξη των Ναπολεόντειων Πολέμων, ό,τι έγινε και με τη Γερμανία στον αιώνα μας, και αυτό δεν έγινε επειδή αντέδρασε Ένας: ο Καποδίστριας;

· Πόσοι ξέρουν ή μπορούν να διανοηθούν ότι Υπουργός Εξωτερικών όντας (στην ουσία Πρωθυπουργός), της υπερδύναμης της εποχής, Ρωσίας, καίτοι έφυγε από την Αγία Πετρούπολη από το 1822, δεν αντικαταστάθηκε παρά μόνο το 1827, όταν εξελέγη Κυβερνήτης της Ελλάδος;

· Πόσοι ξέρουν ότι ο άνθρωπος αυτός 100 χρόνια πριν τον Αβραάμ Λίνκολν ασχολήθηκε με το πρόβλημα των φυλετικών διακρίσεων της Αμερικής;

· Πόσοι γνωρίζουν ότι από το 1817, πρώτος ο Καποδίστριας, είχε μιλήσει για την αναγκαιότητα της ενοποίησης των Ευρωπαϊκών κρατών, γύρω από μια ενιαία πατρίδα: αυτή της Ενωμένης Ευρώπης;

· Πόσοι γνωρίζουν ότι ο Χάρτης του Ατλαντικού (1941) και το Σύμφωνο του ΝΑΤΟ (1949), στηρίζονται σε δικά του κείμενα που υιοθετήθηκαν στην πόλη Chaumont και στο Παρίσι (1814, 1818) και αφορούσαν τη σύναψη συμμαχικής φιλίας μεταξύ των Μεγάλων Δυνάμεων της εποχής;

· Πόσοι γνωρίζουν ότι σ’ αυτόν οφείλει η Ευρώπη τα 99 χρόνια ειρήνης που έζησε (1813-1914), κάτι πρωτόγνωρο γι αυτή την Ήπειρο, που δεν ξέρουμε αν ποτέ ξεπεραστεί.

· Πόσοι γνωρίζουν ότι υποθήκευσε ολόκληρη την μεγάλη προσωπική του ακίνητη περιουσία στην Κέρκυρα, στον πάμπλουτο Λάζαρο Κουντουριώτη «αντί 10.000 ταλλήρων», προκειμένου να φέρει τρόφιμα από την Ιταλία και να σώσει τον λαό του Ναυπλίου από τον εφιάλτη της πείνας και ιδίως τα παιδιά;

· Πόσοι ξέρουν ότι απαρνήθηκε την ετήσια αποζημίωση του από 60.000 ρούβλια που του έδινε ο Τσάρος, διαθέτοντας τα όλα στον αγώνα, που έμπαιναν σε λογαριασμό στη Αγία Πετρούπολη, -ώστε να κερδίζει τον τόκο-, και κρατώντας για τις ανάγκες του μόνο τα 2.500 και ζώντας σε ένα δυάρι στη Γενεύη οργανώνοντας συγχρόνως το Φιλελληνικό κίνημα;

· Πόσοι ξέρουν ότι εν έτι 1996, όταν η καθηγήτρια του Καποδιστριακού Πανεπιστήμιου Αθηνών ζήτησε να ανοίξει ο φάκελος της δολοφονίας του από την Αγγλική κυβέρνηση αυτή το αρνήθηκε και το FOREIGN OFFICE απάντησε: ΑΚΡΩΣ ΑΠΟΡΡΗΤΟΝ; Δεν διαβάσατε λάθος, αυτή την απάντηση έδωσαν 165 χρόνια μετά την άνανδρη δολοφονία του, (βλ. συνέντευξη στην εφημ. Ελεύθερη Ώρα της Ε. Κούκου της 27ης Μαρτίου 1996, και Δημ. Κοκκινάκη «Ποιοι Δολοφόνησαν τον Καποδίστρια» σελ. 15).

· Πόσοι γνωρίζουν ότι όταν λέμε Φιλελληνικό κίνημα εννοούμε απλώς: Καποδίστριας; Και ο κατάλογος δεν έχει τέλος με τα όσα θαυμαστά έκανε και πέτυχε αυτός ο Άνθρωπος.

Κύριε Δήμαρχε, όλοι ξέρουν ότι στην Ελλάδα το 1821 έγινε μια επανάσταση που ελευθέρωσε τον τόπο, από τη μακραίωνη σκλαβιά. Λάθος γίνανε δύο: την μία την κάνανε οι Έλληνες της Ελλάδος και την άλλη ο Καποδίστριας, γιατί μόνος του αυτός ο άνθρωπος ήταν μια επανάσταση: Οργάνωσε και χρηματοδότησε όλο το Φιλελληνικό κίνημα, πάλεψε με τους δεινόσαυρους της Διεθνούς πολιτικής για να μην πνιγεί η επανάσταση στην πατρίδα, από την Ιερά Συμμαχία, όπως οι σύγχρονες της επαναστάσεις της Νάπολης και του Πεδαιμοντίου, κι όταν όλα είχαν τελειώσει, το 1827, ανέλαβε τα ινία σε μία χώρα ερείπιο, χωρίς στρατό, χωρίς χρήματα, με πάνω από τους μισούς αρχηγούς «προσκυνημένους», με τον Ιμπραϊμ να έχει καταλάβει όλη σχεδόν την Πελοπόννησο και η Επανάσταση να ψυχορραγεί και μέσα σε πέντε μήνες έφτιαξε στρατό, εξάλειψε την πειρατεία, βρήκε χρήματα για τη συνέχιση του αγώνα, εξουδετέρωσε, στρατιωτικά και πολιτικά τον Ιμπραϊμ, απελευθέρωσε τη Στερεά Ελλάδα και δημιούργησε το πρώτο Ελληνικό κράτος. Το επάνδρωσε με επιστήμονες, που από τα χρόνια της παλιγγενεσίας είχε φροντίσει να μαζέψει τα ορφανά προσφυγόπουλα και να τα μορφώσει, με δικά του έξοδα στην Ιταλία, στη Βιέννη, στο Παρίσι και τη Γενεύη, προβλέποντας τις άπειρες ανάγκες του κράτους που ονειρευόταν να δημιουργήσει. Και στο τέλος προδόθηκε από τους μεγαλόσχημους, που θεωρούσαν την Ελλάδα «περιουσία τους», χωρίς ποτέ κανένας να τους προσάψει μομφή όπως οι Κουντουριώται και οι υπόλοιποι πρόκριτοι της Ύδρας, ο Μιαούλης, ο Μαυροκορδάτος, ο Σπ. Τρικούπης κ.ά., αντίθετα τιμήθηκαν και με αξιώματα οι κατάπτυστοι. Γιατί άραγε; Είμαι όμως σίγουρος ότι και εσείς όπως και εγώ ξέρουμε καλά το γιατί.

Ίσως πει κάποιος: Τι νόημα έχει να ασχολούμαστε μ’ αυτά; Έχει, πιστεύω γιατί αυτά είναι οι ρίζες και τίποτα δεν ζει χωρίς ρίζες, και όσο βαθύτερες οι ρίζες τόσο μεγαλύτερο και σταθερότερο το δένδρο. Εδώ άλλοι προσπαθούν να φτιάξουν ρίζες, εκεί που δεν υπάρχουν (Δημοκρατία των Σκοπίων, οι Βούλγαροι για τη Βυζαντινή μουσική, κ.ά).Είναι κρίμα που εμείς οι Έλληνες δεν ξέρουμε τις ρίζες μας, ίσως φταίει που είναι πολύ μεγάλες και ανεξερεύνητες. Ας είναι.

Όταν το 2001 ήρθα με τη γυναίκα μου, για δεύτερη φορά στο νησί σας, σαν προσκύνημα όμως στον τόπο που γέννησε τον Ιωάννη Καποδίστρια, λυπήθηκα που τίποτα δεν τον θύμιζε στην πόλη που γεννήθηκε, στην πόλη που ονειρευότανε να κλείσει τα μάτια του, μόνο το ανατυπωμένο Αρχείο του, και αυτό μισοτελειωμένο γιατί δεν βρέθηκαν χρήματα για να ολοκληρωθεί η έκδοση, «ίσως να μην εκδοθούν ποτέ οι υπόλοιποι δύο-τρεις τόμοι» μας είπε η υπεύθυνη του Μουσείου Σολωμού, όπου φυλάσσονταν, και όχι στο Σπίτι του, και ελάχιστοι γνώριζαν ότι υπήρχαν εκεί, ενώ αντίθετα όλοι γνώριζαν το Μουσείο του Δ. Σολωμού. Ειλικρινά μου ήρθε στο μυαλό η εικόνα του γονιού που μεγάλωσε το μονάκριβο παιδί του θυσιάζοντας γι’ αυτό τα πάντα, ακόμη και την ίδια του τη ζωή και αυτό τον πετάει σε ένα γηροκομείο της «κακιάς ώρας». Δεν βρέθηκαν χρήματα λέει για την έκδοση του Αρχείου του!!. Όταν αναζήτησα το αρχείο του το βρήκα στον ερειπωμένο πλέον πύργο της οικογένειας του, έξω από την πόλη, που το μόνο που τον θύμιζε ήταν το οικόσημο του, με μια βαριά αλυσίδα στην επιβλητική καγκελόπορτα, λες και ήθελε για άλλη μια φορά η Ελλάδα να επιβεβαιώσει την «ευγνωμοσύνη» της στον Μεγάλο Ευεργέτη. Κι’ όμως, κύριε Δήμαρχε, δεν χάθηκαν όλα, όταν πήγαμε να προσκυνήσουμε στον τάφο του, που επίσης ελάχιστοι γνώριζαν που βρίσκεται, έκπληκτοι αντικρίσαμε πάνω του τρία φρέσκα τριαντάφυλλα, ναι αλήθεια σας λέω, δάκρυσα, πουθενά αλλού λουλούδια, λίγοι βασιλικοί στους τάφους των ηγουμένων, που είχαν κοιμηθεί μετά τον Β’ παγκόσμιο πόλεμο και τίποτα άλλο, μόνο στον τάφο του Κυβερνήτη τρία φρέσκα τριαντάφυλλα, ήταν 2 Σεπ 2001. Ο ανώνυμος Έλληνας είχε πει ένα μεγάλο ευχαριστώ στον ΠΑΤΕΡΑ της Ελλάδος.

Καταλήγοντας κ. Δήμαρχε θέλω να κάνω την πρόταση, που ήταν και η αφορμή του διαβήματος μου αυτού: Κάθε χρόνο στο Ακρωτήρι Χανίων γίνεται το ετήσιο μνημόσυνο στη μνήμη των Βενιζέλων, πολύ σωστά. Ας καθορισθεί λοιπόν το ίδιο ετήσιο μνημόσυνο και στις 27 Σεπ. κάθε χρόνο, γιατί ο Έλληνας που κοιμάται εκεί το απαιτεί. Μαζί όμως να διοργανώνετε και ένα διήμερο διεθνές συμπόσιο για τη ζωή και τη δράση αυτού του ανθρώπου, με ομιλητές καθηγητές από όλο τον κόσμο, που θα αναπτύσσουν πτυχές της ζωής του. Δημιουργήστε ένα βήμα όπου ερευνητές θα καταθέτουν τα πορίσματα τους κάνοντας κοινό κτήμα τους αγώνες και τις αγωνίες αυτού του σπάνιου ανθρώπου. Δώστε στο συμπόσιο τη λάμψη που του αρμόζει θεσμοθετώντας την πρόσκληση του εκάστοτε Προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατίας, του διπλωματικού σώματος, καθηγητών πανεπιστημίου από όλο τον κόσμο, και της Ελληνικής Νεολαίας, αυτή που ήταν το γλυκύτερο των ονείρων του. Τα υπόλοιπα εσείς τα ξέρετε πολύ καλύτερα από εμένα. Και να είστε σίγουρος ότι τη γιορτή αυτή, με την παγκόσμια απήχηση, δεν μας τη ζητά ο Μέγιστος των Ελλήνων, εμείς του τη χρωστάμε. Ας την κάνουμε.

Με τιμή

Βασίλης Λαμπούσης Τχης (ΥΦ) ε.α. Φαρμακοποιός

http://www.corfunews.eu/comments/comment/ioannes-kapodistrias.html

Μαρτυρία πολέμου ...

Ο 94χρονος Γιώργος Παλαιάκης από τη Ρογδιά θυμάται τις δραματικές στιγμές στο μέτωπο και σχολιάζει τη σημερινή πραγματικότητα

Ο Γιώργος Παλαιάκης γεννήθηκε στις 5 Μαΐου του 1918. Παρουσιάστηκε στη ΣΕΑΠ στις 18 Οκτωβρίου του 1939 και υπηρέτησε στο Πυροβολικό στο 43ο Σύνταγμα Πεζικού (11ος λόχος) Κρήτης στη ΣΕΑΠ. Όταν ήχησαν οι καμπάνες του πολέμου, ήταν στρατιώτης. Η αφήγησή του είναι πραγματικά συγκλονιστική. Θυμάται με απίστευτες λεπτομέρειες όλες τις στιγμές του πολέμου, λες και τα έζησε χθες. Kράταγε και ημερολόγιο, όμως χάθηκε όταν σχεδόν πεθαμένο τον μετέφεραν στο Πανάνειο Δημοτικό Νοσοκομείο Ηρακλείου στις 30 Μαΐου του 1941.

Οι Γερμανοί κηρύσσουν τον πόλεμο στην Ελλάδα

«Στο νοσοκομείο κάθισα σχεδόν ένα μήνα. Όταν μας κήρυξαν τον πόλεμο και οι Γερμανοί, εγώ ήμουνα στην Αθήνα ακόμα. 6 Απριλίου (1941) μας εκήρυξαν τον πόλεμο οι Γερμανοί, στις 28 πήραν την Αθήνα. Είχαν φτάσει στον Όλυμπο. Αντίσταση δεν βρήκαν, όλος ο στρατός μας ήταν στην Αλβανία. Τον πόλεμο τον κήρυξαν τέσσερις τα ξημερώματα. Μέχρι να ξημερώσει δεν είχαν αφήσει τίποτα όρθιο στο λιμάνι. Το λιμάνι ήταν ολόμαυρο από τα λάδια των πλοίων. Βομβάρδισαν, δεν άφησαν πέτρα όρθια και δεν μπορούσαμε να φύγουμε για την Κρήτη. Ήμασταν καμιά πεντακοσαριά Κρητικοί και μας πήγαν στα Μέγαρα. Δεν ξέραμε όμως πότε θα φύγουμε. Κάθε νύχτα κοιμόμασταν στο νοσοκομείο και κάθε πρωί πήγαινα στο λιμάνι να δω αν φεύγει καράβι. Ένα πρωί το είδα και το πρόλαβα τελευταία στιγμή και ανέβηκα από τη σκάλα».

Πάσχα του 1941 στην Κρήτη

«Φτάσαμε τελικά στη Σούδα την ώρα που χτυπούσαν οι σειρήνες. Το καράβι μας ήταν αγκυροβολημένο και όταν τα γερμανικά στούκας το βούλιαξαν εγώ είχα προλάβει να φύγω.

10-11 Μαρτίου έφυγα από την Αλβανία και έφτασα στη Ρογδιά το πρωί του Μεγάλου Σαββάτου. Θαρρώ 19 Απριλίου πρέπει να ήταν

Από τον πόλεμο έμειναν στον κ. Παλαιάκη οι αναμνήσεις, ένα τραύμα στο κεφάλι, οι αϋπνίες και ένα μετάλλιο που απενεμήθη 67 χρόνια μετά! το Πάσχα. Πήγα στο σπίτι μας, δεν ήταν κανείς. Ήταν όλοι στην εκκλησία. Μπήκα μέσα και σταμάτησε η λειτουργία. Η μάνα μου έκλαιγε, έπεσε πάνω μου και με αγκάλιασε, με είχε για πεθαμένο.

Η ώρα της Μάχη της Κρήτης πλησιάζει

«Αν και ήμουν με αναρρωτική, δεν μπορούσα να κάθομαι πήγα στο Ηράκλειο για να βρω πολυβόλο. Έλεγαν ότι θα πέσουν και οι Γερμανοί με τα αλεξίπτωτα. Πήγα και βρήκα ένα παλιό πολυβόλο στο λόχο μας, στη Χανιώπορτα, λόχος εμπαίδων. Ο λοχαγός μου το έδωσε, το έφτιαξα, το καθάρισα. Στην Αγία Μαρίνα, στα Καμίνια από κάτω, πήγα και το έβαλα σε ένα σπηλαιάκι αλλά δεν είχα παίξει πυροβολισμό, γιατί μας το απαγόρευαν με απόφαση Στρατοδικείου. Δεν ήξερα και κανέναν επειδή έλειπα. Έβαλα δυο - τρεις γεμιστήρες και εμφανίστηκαν δέκα αξιωματικοί (δικοί μας) με τον επικεφαλής να με δέσουν γιατί απαγορευόταν. Με 5-6 στρατιώτες δοκιμάσαμε τα όπλα μας και δεν έπαιζε κανένα, για αυτό απαγόρευαν τους πυροβολισμούς, προπαγάνδα. Οι Άγγλοι ήταν εδώ και δεν έδιναν όπλα στους Έλληνες. Είχαν στη Χανιώπορτα μια αποθήκη γεμάτη όπλα και δεν τα έδιναν στο λαό».

20 Μαΐου 1941

«Ξεκίνησαν να πέφτουν οι Γερμανοί από τον Ξηροπόταμο μέχρι το Γιόφυρο. Εκείνη την εποχή, από τη Χανιώπορτα και έξω, δεν υπήρχε κανένα σπίτι, όλα ήταν σπαρτά και μέχρι τα Καμίνια. Όλη τη νύχτα γέμιζα και έπαιζα με το πυροβόλο μου.

Τα αγγλικά πλοία είχαν ανάψει τους προβολείς και δεν αφήναμε κανέναν να ξεμυτίσει. Τους σκοτώναμε όλους. Από τον Ξηροπόταμο μέχρι το Γιόφυρο τους έπιανε όλους το πυροβόλο μου. Τετρακόσιους με τετρακόσιους πενήντα είχαμε θάψει στο Γιόφυρο από κάτω. Εκεί που τώρα είναι του Αναστασάκη οι ξυλαποθήκες. Από εκεί τους πήραν μετά, τους ξέθαψαν και τους πήγαν στο Μάλεμε.

Πολεμάγαμε με ό,τι είχαμε, έπρεπε να φύγω από εκεί που είμαι να βρω ύψωμα. Εκεί, στη σιδερένια γέφυρα που είχαν φτιάξει (στο ύψος της ΕΡΤ) φτιάξει οι Άγγλοι, μάλωσα με το λοχαγό γιατί ήθελε να πάμε στο λάκκο και εγώ αντιδρούσα, ήθελα ύψωμα.

Κατεβήκανε από τα Καμίνια, στον Άγιο Δημήτριο, πήγαμε στη Χανιώπορτα. Ήρθανε οι Γερμανοί και βάζαμε τους όλμους, στο μπεντένι, που είναι σήμερα τα λεωφορεία, ήταν 15 μέτρα ακόμα στο βάθος. Έπεφταν οι πυροβολισμοί, έπεσα από το μπεντένι και ήμουν άοπλος. Βρήκα ένα γκρα, σκαρφάλωσα ξανά και βρήκα και άλλες σφαίρες. Εκεί είδα να έρχεται ο ταγματάρχης Εμμανουήλ Πετεινάκης από τις Αρχάνες και με άλλους μαζί, τους ακολούθησα. Ο Πετεινάκης έβγαλε ένα σημειωματάριο να γράψει αυτούς που ήθελαν να τον ακολουθήσουν. Μετά το έβαλε στο τσεπάκι του. «Όποιος θέλει ας ακολουθήσει», είπε. Πήγαμε όλοι μαζί του καμιά πενηνταριά στρατιώτες αν θυμάμαι καλά. Στην Καινούργια Πόρτα ήταν τέσσερις Γερμανοί ταμπουρωμένοι και τους σκοτώσαμε.

Στη Χανιώπορτα έπεσε και ένας όλμος και την τρύπησε. Ήταν εκεί και δυο ανθυπολοχαγοί που είναι θαμμένοι στον Άγιο Τίτο.

Σαράντα πέντε Γερμανοί ήταν ταμπουρωμένοι και στου Κωνσταντιδή το σπίτι στον Άγιο Δημήτριο. Είδαμε μια διμοιρία Άγγλων να έρχεται από το δρόμο του Μεγάρου. Μαζί με τους Άγγλους τους αναγκάσαμε να παραδοθούν. Είχαν μαζί τους και ένα πολυβόλο μεγάλο βαρύ 300 οκάδες. Τους πήγαμε στο Φρουραρχείο στου Νικηφόρου Φωκά απέναντι από το Ειρηνοδικείο. Να ξέρετε ότι αυτά τα κτήρια στην 25ης Αυγούστου τα έχτισαν οι Άγγλοι στον Α' Παγκόσμιο πόλεμο και ήταν στρατώνες. Εκεί πήγα έξι Γερμανούς μαζί με το πολυβόλο το οποίο κουβάλαγαν.

Κατά τη διάρκεια της αφήγησης ανέφερε πάρα πολλά στοιχεία ο κ. Γιώργος, μεταξύ αυτών αναφέρθηκε στην ύπαρξη στρατοπέδου στο Τσαλικάκι όπου είχαν μεταφερθεί γυναικόπαιδα, αλλά και στα σενάρια που κυκλοφορούσαν ότι οι Γερμανοί θα παραδοθούν. Δεν είχαν φτάσει ακόμα τα μαντάτα από τους υπόλοιπους νομούς, ούτε οι ήξεραν ότι οι Γερμανοί στρατιώτες δεν είναι σαν τους Ιταλούς.

30 Μαΐου 1941 απόγευμα

«Κάποια στιγμή απομακρύνθηκα από τον Πετεινάκη και βρέθηκα στα Καμίνια στο ύψος της 62 Μαρτύρων εκεί που είναι σήμερα η Τράπεζα Πειραιώς. Ένας Γερμανός έπεσε με το αλεξίπτωτο και κρεμάστηκε στο διπλό στύλο που ήταν εκεί. Τον τελευταίο Γερμανό που έπεσε τον σκότωσα κρεμασμένο. Μετά έπεσα αναίσθητος από τις ριπές των Γερμανών. Μια σφαίρα με βρήκε στο κεφάλι. Ευτυχώς που φόραγα ένα καινούργιο κράνος που είχα βρει, αλλιώς θα ξεκαπάκωνε η κεφαλή μου. Αυτό με έσωσε.

Πανάνειο Δημοτικό Νοσοκομείο Ηρακλείου

Σοβαρά τραυματισμένος ο 21χρονος τότε στρατιώτης μεταφέρεται, άγνωστο πώς, στο Πανάνειο, όπου παρέμεινε για πέντε μήνες. Εκεί τον είχαν για πεθαμένο και τον ετοίμαζαν για να τον μεταφέρουν στο νεκροτομείο. Ποια δύναμη τον βοήθησε, δεν γνωρίζω, και άνοιξε τα μάτια του. Δεν πέθανε ούτε όταν μετά την εγχείρηση που του έκανε ο Νικόλαος Κασάπης (διευθυντής τότε του νοσοκομείου) για να του αφαιρέσει τη σφαίρα από το κεφάλι.

Ούτε όταν η τομή γέμισε σκουλήκια επειδή σαράντα μέρες δεν είχε κάνει αλλαγή. Δεν είχαν γάζες, δεν είχαν τίποτα. Τα σεντόνια έκοβαν κομματάκια. Άντεξε και την πείνα. Θυμάται ότι είχε να πιει νερό δέκα ημέρες. Στη συνέχεια κατά κάποιο τρόπο φυγαδεύτηκε και τη γλίτωσε από τους Γερμανούς που κάθε ημέρα πήγαιναν και μάζευαν τους στρατιώτες που έγιαναν.

«Το σακάκι που φορούσα μου το πήραν, είχα ένα πεντακοσάρικο μέσα. Δεν με νοιάζει που μου πήραν το σακάκι, μα που πήραν το ημερολόγιό μου και τη ζωστήρα και μου έπεφτε το παντελόνι. Εμείς όλοι είχαμε απομείνει μισοί. Ούτε ο πόνος με ένοιαζε, δεν τον ένιωθα. Μια νοσοκόμα με έσωσε, με πότιζε λίγο λίγο με χαμομήλι. Στις 22 ημέρες που ήμουν στο νοσοκομείο ήρθε η μάνα μου με ένα σημείωμα, είχε βρει τη γυναίκα του γιατρού, ήταν Γερμανίδα, και με εγχείρησε ο Κασάπης ο γιατρός από το Λασίθι. (ο Νικόλας Κασάπης, 1873-1970, ήταν ένας έμπειρος ιατρός και πρωτοποριακός για την εποχή, από την Κωνσταντινούπολη.

Έφτασε στην Κρήτη ως πολιτικός εξόριστος και εγκαταστάθηκε στο Λασίθι). Δεν θα ξεχάσω ότι πριν με δέσουν για να μου βάλουν αιθέρα μου είπε: «Από την Αυστρία έφερα την ξυριστική μηχανή και έτυχε να την εγκαινιάσω στου Ρογδιανού την κεφαλή». Σκουλήκια είχε μαζέψει η πληγή, 40 μέρες ήταν με τις γάζες, χωρίς αλλαγή, με είχαν πετάξει, μας είχαν για πεθαμένους, εκεί γινότανε χαμός από τους τραυματίες. Ερχότανε οι Γερμανοί και έπαιρναν τους στρατιώτες που ανάρρωναν, εγώ τη γλίτωσα. Ο συγχωρεμένος ο Γιαμαλάκης (πρώτος διευθυντής του νοσοκομείου) με έσωσε μια φορά, κατά κάποιο τρόπο φυγαδεύτηκα.

Εθνική Αντίσταση

Μετά την πλήρη ανάρρωσή του, εντάχθηκε στους κόλπους της Εθνικής Αντίστασης. Μου είπε να αναφέρω μερικά ονόματα. «Εγώ Γιώργος Παλαιάκης, ο Γιώργος Κασαπάκης του Ιωάννου, ο Εμμανουήλ Κολαρετάκης και ο Νικόλαος Χριστοφόρου Κτιστάκης, παραμονές του 15Αυγουστου του 1944 ήμασταν στο Γωνιανό Φαράγγι όταν οι Γερμανοί περνούσαν για να κάψουν τα Ανώγεια. Θα τους κάναμε επίθεση αλλά αποφασίσαμε αυτό να μην γίνει. Όχι για εμάς για να μην κάψουν τα γυναικόπαιδα και τους γέρους μας. Ετσι αποφύγαμε το κακό».

Ο επίλογος

Από το στρατό ο κ. Παλαιάκης απολύθηκε στις 29 Γενάρη του 1945. Κάλεσαν την ηλικία του και πήγε να καταταχθεί στο σύνταγμα της ΣΕΑΠ. Του είπαν ένα «αρκετά πολέμησες» και απολύθηκε ως ανάπηρος πολέμου.

«Είμαι ο μόνος ανάπηρος που βρίσκεται στο περίπτερο και δουλεύει» μου είπε κάποια στιγμή γελώντας. Ανέφερε και άλλα πολλά για ανθρώπους που θαύμασε, όπως τον εκπαιδευτή του από τη Σπάρτη που κάθε Σάββατο βράδυ τους έδινε άδεια και φύλαγε τα λεφτά του συσσιτίου και έτρωγαν πιο καλά από όλους τους άλλους λόχους.

Αλλά και για το συνταγματάρχη Νίκο Πλεύρη από τον Άγιο Νικόλαο. «Στην Αλβανία που ήμασταν ήταν ένας στρατηγός, Νίκος Πλεύρης από τον Άγιο Νικόλαο, ο οποίος πήγε εθελοντής στον πόλεμο και έλεγε στον μέραρχο να πάρουμε ένα λόχο οπλισμένο από κάθε σύνταγμα και να τον τοποθετήσουμε σε κάθε νομό της Κρήτης. Εγώ τον Πλεύρη όταν έφυγε από την Αλβανία τον είδα.

Αν τότε τον ακούγανε και ήταν ένας λόχος οπλισμένος σε κάθε νομό, δεν θα κατακτούσαν οι Γερμανοί την Κρήτη. Αλλά ήρθαν εδώ οι Άγγλοι και μας έκαναν μεγάλο στραπάτσο, μη νομίζετε. Δεν σας είπα ότι υπήρχε μια αποθήκη γεμάτη όπλα στη Χανιώπορτα και δεν τα έδιναν στους Έλληνες ούτε τους άφηναν να παίζουν για να δοκιμάζουν τα τουφέκια τους; Ότι πολεμούνε όλοι μην το νομίζετε, υπήρχαν και αξιωματικοί που έμειναν στα καταφύγια».

Η πίκρα του σήμερα

«Διακονούμε από τους Γερμανούς. Ό,τι λέω να το γράψετε και εγώ θα το υπογράψω υπεύθυνα. Λέω στην κυβέρνηση να πιάσουν να σοβαρευτούνε και να μην κάνουμε τους διακονιάρηδες, γιατί αυτοί δεν μας θέλουν, κανένας δεν μας θέλει. Από τη μικρασιατική καταστροφή δεν μας θέλει κανείς. Ο πατέρας μου πολέμησε εκεί και ξέρω πολλά... Να πιάσουνε οι βουλευτές και οι μητροπολιτάδες να διαθέσουν τα μηνιάτικά τους. Αν το δει αυτό ο λαός, θα είναι αλλιώς.Να φέρουνε και αυτά και τα κλεμμένα. Θυμήθηκαν τώρα και τη δίκη του Διστόμου, στη Χάγη. Εβδομήντα χρόνια μετά, είναι δυνατόν;»...

"Π" - Κορίνα Καφετζοπούλου

http://www.cretalive.gr/new/54076/crete/Oi_maches,_oi_nekroi_..._kai_i_diki_sti_Chagi

Άμα θέλουν βρίσκουν λύσεις ...

Το σχέδιο 'Εύρηκα' για τη σωτηρία της Ελλάδας

Τα έξι βήματα για την κρίση χρέους και ποιοι θα κάνουν κουμάντο

Με την κωδική ονομασία «Εύρηκα» η Roland Berger, μιας από τις τρεις μεγαλύτερες εταιρείες συμβούλων της Ευρώπης, με ισχυρή επιρροή όπως λέγεται στην κυβέρνηση της Ανγκελα Μέρκελ, προβλέπει έξι βήματα για την αντιμετώπιση της ελληνικής κρίσης:

Στο 1^ο βήμα, περιουσιακά στοιχεία του ελληνικού δημοσίου ύψους 125 δισ. ευρώ συγκεντρώνονται σε μία εταιρεία συμμετοχών, η οποία πωλείται στην ΕΕ αντί 125 δισ. ευρώ.

Στο 2^ο βήμα, οργανισμός της ΕΕ, με έδρα το Στρασβούργο, αναλαμβάνει να πουλήσει τα περιουσιακά στοιχεία που έχουν περιέλθει στον έλεγχο της εταιρείας συμμετοχών έως το 2025.

Εάν η διαδικασία αποφέρει κέρδη, αυτά αποδίδονται στην Ελλάδα, αφότου αφαιρεθούν οι προμήθειες. Στην περίπτωση που καταλήξει σε ζημιές (κάτι που η Roland Berger δεν περιμένει), αυτές πάλι βαραίνουν το ελληνικό δημόσιο.

Στο 3^ο βήμα, η Ελλάδα χρησιμοποιεί τα έσοδα από την πώληση της εταιρείας συμμετοχών για να επαναγοράσει τα ομόλογά της από την ΕΚΤ και τον ευρωπαϊκό μηχανισμό διάσωσης EFSF. Με την επαναγορά, το ελληνικό δημόσιο χρέος πέφτει από το 145% στο 88% του ΑΕΠ. Η έκθεση της ΕΚΤ και των Ευρωπαίων φορολογούμενων στο ελληνικό χρέος πέφτει στο μηδέν.

Στο 4^ο βήμα, ο ευρωπαϊκός οργανισμός επενδύει 20 δισ. ευρώ στην αναδιάρθρωση των περιουσιακών στοιχείων της εταιρείας συμμετοχών, ώστε να μεγιστοποιηθεί η αξία των αποκρατικοποιήσεων. Υπολογίζεται ότι με τη μέθοδο αυτή μπορούν να συγκεντρωθούν 40-60 δισ. ευρώ επιπλέον.

Στο 5^ο βήμα, εισρέουν στην ελληνική οικονομία διαρθρωτικά κονδύλια ίσα με το 8% του ελληνικού ΑΕΠ, τα οποία η χώρα δεν χρησιμοποιεί τώρα. Τα κονδύλια αυτά φέρνουν τους ρυθμούς ανάπτυξης της ελληνικής οικονομίας από το -5% στο +5% και αυξάνουν τα φορολογικά έσοδα κατά 4% του ΑΕΠ.

Στο 6^ο βήμα, με τα επιπλέον φορολογικά έσοδα, η Ελλάδα προχωρά σε επαναγορές ομολόγων ίσες περίπου με το 1% του ΑΕΠ της ετησίως. Η μείωση του χρέους και η βελτίωση της πιστοληπτικής ικανότητας της χώρας επιτρέπουν τη μείωση του ύψους των τόκων κατά 50% τουλάχιστον. Έτσι, το χρέος πέφτει κάτω από το 60% του ΑΕΠ το 2018.

Σύμφωνα με Roland Berger, με βάση το σχέδιο, τα ελληνικά CDS καταρρέουν, επιφέροντας ζημιές σε όσους πόνταραν τόσο στην ελληνική χρεοκοπία όσο και στην κατάρρευση της Ιρλανδίας, της Ισπανίας και της Πορτογαλίας. Επιπλέον, με τη σαρωτική ιδιωτικοποίηση του ελληνικού δημόσιο τομέα, πατάσσεται η διαφθορά και ευνοείται η μακροπρόθεσμη ανάπτυξη. Με το σχέδιο αυτό, οι ελληνικές τράπεζες που έχουν στα χέρια τους κρατικά ομόλογα θα εγγράψουν κέρδη 30 δισ. ευρώ, αποκαθιστώντας τη φερεγγυότητα του χρηματοοικονομικού συστήματος.

http://www.cretalive.gr/new/53675/economy/To_schedio_Eurika_gia_ti_sotiria_tis_Elladas

Τι συνέβη στις 27 Σεπτεμβρίου 1669

Τι συνέβη στις 27 Σεπτεμβρίου 1669

Ενημερώθηκε: 27.09.2011 // 16:41

Του Αλέκου Α. Ανδρικάκη

andrikakis@patris.gr

Η Δευτέρα 27 Σεπτεμβρίου 1669 είναι η πιό μαύρη σελίδα στην ιστορία της Κρήτης. Εκείνη την ημέρα ο Χάνδακας, η πρωτεύουσα του βασιλείου της Κάνδιας, μετά από πολιορκία 22 χρόνων έπεφτε στα χέρια των Τούρκων, και μαζί όλο το νησί γινόταν οθωμανική κτήση. Η πόλη που ξεχώριζε ανάμεσα στις επαρχίες της Γαληνοτάτης Δημοκρατίας της Ενετίας, δεν άντεξε άλλο τις επιθέσεις των ορδών του σουλτάνου. Στην υπεράσπισή της έδωσαν πολλές δυνάμεις και τους καλύτερους στρατιωτικούς τους όχι μόνο η Δημοκρατία, αλλά και σχεδόν ολόκληρη η χριστιανική Ευρώπη, με

επικεφαλής τον Πάπα της Ρώμης. Γιατί οι Ευρωπαίοι χριστιανοί ηγεμόνες και ο καθολικός θρησκευτικός ηγέτης έβλεπαν σ’ αυτή την υπόθεση τον αγώνα τότε του χριστιανισμού απέναντι στον επεκτατισμό της

μουσουλμανικής Τουρκίας. Τον οποίο τελικά δεν κατάφεραν να αποτρέψουν.

Στις 27 Σεπτεμβρίου 1669 ο Χάνδακας ήταν μια έρημη πόλη. Την προηγούμενη ημέρα την είχαν εγκαταλείψει οι λιγοστοί κάτοικοι και οι υπερασπιστές της, με επικεφαλής τον αρχιστράτηγο Φραντζέσκο Μοροζίνι, που αργότερα έγινε Δόγης στη Βενετία. Ασφαλώς ο ηρωικός αγώνας του, από την άνοιξη του 1667 που βρέθηκε στον Χάνδακα ως αρχηγός των υπερασπιστών του, θα πρέπει να μέτρησε πολύ στο να αναλάβει το ύψιστο

αξίωμα της καταρρέουσας, μετά από αυτή την απώλεια, Γαληνότατης Δημοκρατίας της Ενετίας.

Στις 6 Σεπτεμβρίου (κατά τον αείμνηστο Νίκο Σταυρινίδη, αλλά και τον ιστορικό του 19ου αιώνα Βασίλειο Ψιλάκη) ή στις 16 Σεπτεμβρίου (κατά τον καθηγητή κ. Θεοχάρη Δετοράκη) της ίδιας χρονιάς ο Μοροζίνι αναγκαζόταν

να υπογράψει συνθηκολόγηση για την παράδοση της πόλης. Πλέον οι υπερασπιστές δεν άντεχαν άλλο, καθώς είχαν μείνει ελάχιστοι κι αποκλεισμένοι από παντού. Λίγες εβδομάδες νωρίτερα σχεδόν όλοι οι Ευρωπαίοι στρατιώτες, και πριν απ’ όλους οι Γάλλοι, εγκατέλειπαν τον Χάνδακα, βάζοντας, στην ουσία, την υπογραφή τους στην παράδοσή του.

Οι Τούρκοι, κυρίαρχοι πλέον στην ιστορική πόλη, πατούσαν τον Χάνδακα στις 27 Σεπτεμβρίου 1669. Μερικές μέρες μετά, ο αρχηγός των τουρκικών δυνάμεων μέγας βεζίρης (πρωθυπουργός) του Σουλτάνου Αχμέτ Κιοπρουλής,

που είχε το προσωνύμιο Φαζίλ (Δίκαιος), έμπαινε κι ο ίδιος θριαμβευτικά και εν μέσω εκδηλώσεων που οργάνωσαν για εκείνον οι υφιστάμενοί του. Συνολικά οι Τούρκοι χρειάστηκαν σχεδόν 25 χρόνια για να καταλάβουν ολόκληρη την

Κρήτη. Γενιές στρατιωτών τους χάθηκαν σ’ αυτή την προσπάθεια. Και τουλάχιστον δύο πασάδες έχασαν τα κεφάλια τους γιατί δεν μπορούσαν να προσφέρουν ολόκληρο το νησί στο σουλτάνο.

Ο 25χρονος Κρητικός Πόλεμος

Στην τουρκοκρατούμενη Ανατολή η Κρήτη ήταν η μοναδική χριστιανική περιοχή το πρώτο μισό του 17ου αιώνα. Η Κύπρος είχε κατακτηθεί το 1570 ενώ οι άλλες ελληνικές περιοχές ήταν ήδη υπό την κυριαρχία του σουλτάνου. Η αφορμή για να εισβάλλει η Τουρκία στην Κρήτη ήταν ένα περιστατικό που θεωρήθηκε ως πρόφαση για την τουρκική πλευρά, που αναζητούσε κάποιο τρόπο να πατήσει το πόδι της στο Βασίλειο της Κάνδιας, όπου ονομαζόταν από τους Ενετούς η Κρήτη. Το 1644 οι Ιωαννίτες Ιππότες της Μάλτας συνάντησαν και κατέλαβαν κοντά στην Κρήτη ένα τουρκικό πλοίο το οποίο μετέφερε προσκυνητές στη Μέκκα. Σύμφωνα με τους ισχυρισμούς των Τούρκων, το πλοίο και οι αιχμάλωτοι οδηγήθηκαν στα Χανιά. Η οργή της Υψηλής Πύλης βασίστηκε στη φήμη ότι σ’ αυτό επέβαινε η βασιλομήτωρ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, η βαλιδέ σουλτάνα, όπως ονομαζόταν. Όμως αυτό ακριβώς ήταν το εφεύρημα των Τούρκων, καθώς το σκάφος για τη Μέκκα είχε το όνομα «Σουλτάνα» και δεν επέβαινε η βαλιδέ σουλτάνα. Στην υπόθεση αυτής της πειρατείας ενέπλεξαν άμεσα την Κρήτη, βρίσκοντας τον τρόπο να επιτεθούν.

Το καλοκαίρι του 1645 μια μεγάλη δύναμη 50.000 ανδρών, με εκατοντάδες πλοία έφυγε για την Κρήτη, την οποία οι Ενετοί είχαν αφήσει ουσιαστικά χωρίς άμυνα, καθώς, εξαιτίας της οικονομικής κρίσης που μάστιζε τη Δημοκρατία, στο νησί είχε παραμείνει ελάχιστος μισθοφορικός στρατός. Η απόβαση των Τούρκων έγινε στις 23 Ιουνίου στην ακτή κοντά στη μονή Κυράς Γωνιάς. Τα Χανιά, με ελάχιστους αλλά ηρωικούς υπερασπιστές, αγωνίστηκαν ηρωικά, αλλά παραδόθηκαν στις 22 Αυγούστου 1645. Ακολούθησε το Ρέθυμνο στο οποίο οι Τούρκοι αποβιβάστηκαν στις 2 Ιουλίου 1646, καταλαμβάνοντας περιοχές της υπαίθρου. Στην πόλη του Ρεθύμνου επιτέθηκαν στα τέλη Σεπτεμβρίου του ίδιου χρόνου και η παράδοσή τηςέγινε στις 13 Νοεμβρίου.

Αμέσως μετά οι δυνάμεις κινήθηκαν προς τον Χάνδακα, και έφτασαν κοντά στην πόλη την άνοιξη του 1647, στοχεύοντας όμως πρώτα στην κατάληψη των γύρω περιοχών. Μετά από ένα χρόνο ολόκληρη η ύπαιθρος είχε καταληφθεί. Οι επιθέσεις στον Χάνδακα ξεκίνησαν το Μάιο του 1648. οι Τούρκοι διαμόρφωσαν το στρατόπεδό τους στην περιοχή του Γιόφυρου και λίγο μετά ένα μεγαλύτερο και ισχυρότερο κοντά στη σημερινή περιοχή του Μαραθίτη και της Φορτέτσας, το οποίο ονόμασαν Νέο Χάνδακα (Nova Candia). Απέκλεισαν από όλα τα σημεία της ξηράς την πόλη, η οποία είχε πλέον επικοινωνία με τον υπόλοιπο κόσμο μόνο από τη θάλασσα. Μέσω του λιμανιού εφοδιαζόταν με πυρομαχικά και όπλα, και μόνο μέσω του ίδιου δρόμου μεταφέρονταν οι δυνάμεις στρατιωτών και τα τρόφιμα.

Μέχρι το 1666 οι Τούρκοι αδυνατούσαν να καταλάβουν τον Χάνδακα, παρά τις μεγάλες δυνάμεις που χρησιμοποιούσαν και τα σύγχρονα, για την εποχή, μέσα τους. Τα Τείχη της πόλης άντεχαν, και σταδιακά στον πόλεμο έμπαιναν και δυνάμεις από τα άλλα χριστιανικά κράτη της Ευρώπης, στο πλευρό των πολιορκούμενων.

Χαρακτηριστικό στοιχείο της πολιορκίας ήταν ο «υπόγειος πόλεμος», ο πόλεμος των υπονόμων. Τόσο οι υπερασπιστές του Χάνδακα όσο και οι Τούρκοι έσκαβαν κάτω από το έδαφος λαγούμια, τα οποία έφθαναν μέχρι την πλευρά που βρισκόταν ο αντίπαλος, και τα πυροδοτούσαν, προκαλώντας θύματα και ζημιές. Συχνά οι αντίπαλοι συναντιόντουσαν, καθώς έσκαβαν, και οι μάχες πλέον γίνονταν κάτω από το έδαφος.

Στα τέλη του 1666 στην Κρήτη στάλθηκε ο Μέγας Βεζίρης Αχμέτ Κιοπρουλή, με την εντολή του σουλτάνου να λήξει όσο γίνεται γρηγορότερα η υπόθεση του Χάνδακα. Λίγο καιρό μετά έφτασε ο Φρανζέσκο Μοροζίνι, ως αρχιστράτηγος των Ενετών και των άλλων ευρωπαϊκών στρατευμάτων που υπερασπίζονταν τον Χάνδακα.

Η τελική φάση της πολιορκίας

Οι Τούρκοι από την άνοιξη του 1667 ξεκίνησαν την τελική φάση της πολιορκίας για την πτώση του Χάνδακα. Η κατάληψή του ίσως όμως να μην συνέβαινε ποτέ, αν εξέλιπαν δύο στοιχεία:

-Η προδοσία του Ενετού μηχανικού Ανδρέα Μπαρότση, ο οποίος στα τέλη του 1667 έφυγε κρυφά από τον Χάνδακα και παρουσιάστηκε στον Κιοπρουλή, παραδίδοντάς του τα σχέδια των Τειχών και του φρουρίου του Χάνδακα και υποδεικνύοντας ως ευάλωτα για τις επιθέσεις σημεία τους προμαχώνες του Αγίου Ανδρέα και της Σαμπιονέρα. Το σχέδιο αυτό ακολουθήθηκε επιτυχημένα από τον αρχιστράτηγο των Τούρκων.

-Η εγκατάλειψη του Χάνδακα από τους Γάλλους, κυρίως, στην κρίσιμη περίοδο του Ιουλίου και του Αυγούστου του 1669. Έχοντας μείνει με ελάχιστους μόνο υπερασπιστές, χωρίς εφόδια σε μια πόλη ερειπίων, ο Μοροζίνι αναγκάστηκε να ζητήσει από τον Κιοπρουλή τη συνθηκολόγηση, η οποία υπεγράφη στις 16 Σεπτεμβρίου του 1669. Με τη συμφωνία διασφαλιζόταν ότι στην κυριαρχία των Ενετών θα παρέμεναν τα νησιά της Γραμβούσας, της Σούδας και της Σπιναλόγκας, που κατελήφθησαν από τους Τούρκους πολλά χρόνια αργότερα. Η Γραμβούσα το 1692, ενώ η Σούδα και η Σπιναλόγκα το 1715.

Με την υπογραφή της συνθήκης η Κρήτη ήταν πλέον τουρκική. Και θα παρέμενε μέχρι το 1898. Ο Κρητικός Πόλεμος, που διήρκεσε σχεδόν 25 χρόνια, και η 22χρονη πολιορκία του Χάνδακα είχαν πάρει ένα δραματικό τέλος. Οι Τούρκοι ιστορικοί έχουν αναφέρει ότι κατά την πολιορκία της πόλης σκοτώθηκαν περισσότεροι από 137.000 στρατιώτες και αξιωματούχοι της Υψηλής Πύλης. Ο αριθμός των θυμάτων από την πλευρά των υπερασπιστών είναι μικρότερος. Αλλά το μεγάλο κόστος ήταν η κατάληψη του Χάνδακα.

Βιβλιογραφία-πηγές

-Θ. Δετοράκη, «Ιστορία της Κρήτης», σελίδες 251-270, Ηράκλειο 1990

-Μαρίνου Τζάνε Μπουνιαλή του Ρεθυμναίου, «Ο Κρητικός Πόλεμος

(1645-1669)», επιμέλεια Στυλιανός Αλεξίου, Μάρθα Αποσκίτη, εκδόσεις

Στιγμή, Αθήνα 1995

-Ν. Σταυρινίδη, «Η τελευταία περίοδος της πολιορκίας του Μ. Κάστρου. Ο ερχομός του Κιοπρουλή στην Κρήτη», Ηράκλειον 1979

-Χρ. Τζομπανάκη, «Ο Κρητικός Πόλεμος 1645-1669, Η μεγάλη πολιορκία και η εποποιία του Χάνδακα», Ηράκλειο 2008

-Μ. Τρουλινού, «Ιστορία του πολέμου των Τούρκων κατά των Ενετών προς

κατάκτησιν της Κρήτης», εν Ρεθύμνη τη 15η Μαΐου 1900, τύποις Στυλ.

Καλαΐτζάκη

-Χ. Χιονίδη, «Αγγλικόν υπόμνημα περί της πολιορκίας και πτώσεως του

Χάνδακος», «Κρητικά Χρονικά», τεύχος Γ΄, 1949, εκδότης Ανδρέας

Καλοκαιρινός, Ηράκλειον Κρήτης

-Β. Ψιλάκη, «Ιστορία της Κρήτης», τόμος Β΄ Ο μακροχρόνιος Κρητικός Πόλεμος

http://www.cretalive.gr/new/53513/andrikakis/Otan_o_Chandakas_tourkepse

Scoda Xanthi -OFI Crete 3-1

Η ΕΠΟΧΗ ΤΩΝ ΤΕΡΑΤΩΝ Toυ Παναγιώτη Θ.Αγγελόπουλου( ναι,ο γιός της Γιάννας είναι)!

Η ΕΠΟΧΗ ΤΩΝ ΤΕΡΑΤΩΝ

Toυ Παναγιώτη Θ.Αγγελόπουλου( ναι,ο γιός της Γιάννας είναι)!

Στις 25 Μάη ξέσπασε στην πλατεία Συντάγµατος ένα µαζικό πολιτικό κίνηµα αντίστασης και χειραφέτησης, που αποτέλεσε µια κρίσιµη καµπή στον «παρατεταµένο λαϊκό πόλεµο», ο οποίος ξεκίνησε µε την ψήφιση του επαχθούς Μνηµονίου και κλιµακώθηκε µε έντεκα πανεργατικές γενικές απεργίες. Στην υπό «κινεζοποίηση» Ελλάδα της διαρκούς λιτότητας και της οικονοµικής εξαθλίωσης, του εργασιακού µεσαίωνα και της απώλειας της εθνικής κυριαρχίας, το κίνηµα των πλατειών εξέφρασε τη διάρρηξη των παγιωµένων σχέσεων αντιπροσώπευσης και των αστικών κοινωνικών συµµαχιών, µεταµορφώνοντας την κρίση από οικονοµική σε πολιτική. Kαθοριστικής σηµασίας στοιχείο, συµβάλλον και στην αντιφατικότητα του κινήµατος, υπήρξε η συµµετοχή χιλιάδων ψηφοφόρων του πελατειακού δικοµµατισµού, ορµώµενων από τη δυσαρέσκεια και την απόγνωση απέναντι στην πολιτική αφαίµαξης της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ.

Ο µαχητικός Ιούνιος, κατά τον οποίο εξαπλώθηκε σε δεκάδες πλατείες της χώρας ο δηµοκρατικός θεσµός της λαϊκής συνέλευσης, χαρακτηρίστηκε από γοργές εξελίξεις όσον αφορά στην ιδεολογική ταυτότητα του κινήµατος των «Αγανακτισµένων». Οι πρώτες µέρες της κινητοποίησης, όταν αυτή αγκαλιάστηκε από τα αντιδραστικά ΜΜΕ, σηµαδεύτηκαν από έντονη εχθρότητα απέναντι στην παρέµβαση κοινωνικών συλλογικοτήτων και οργανωµένων µορφών ταξικής πάλης (κόµµατα, συνδικάτα). Σύντοµα, όµως, αποδείχτηκε ότι για να αγωνιστούµε µε το σύνθηµα «δεν φεύγουµε αν δεν φύγουν κυβέρνηση, τρόικα, χρέος», έπρεπε το κίνηµα να ριζοσπαστικοποιηθεί, να αποκτήσει πολιτικές θέσεις και να µπολιαστεί στους χώρους εργασίας, δηλαδή να επεκταθεί η δηµοκρατική αυτοοργάνωση στο πεδίο της οικονοµίας, µε απώτερο σκοπό τον κοινωνικό εργατικό έλεγχο.

Σ' αυτή την κατεύθυνση υπήρξαν αξιοσηµείωτα βήµατα, καθώς στις κινητοποιήσεις πρωτοστάτησαν οι υπάλληλοι σε κλάδους εντατικής εκµετάλλευσης του ιδιωτικού τοµέα, οι νέοι της επισφαλούς διανοητικής εργασίας και των µισθών πείνας, οι συνδικαλισµένοι εργάτες και οι άνεργοι. Ο κόσµος χάραξε το δρόµο µε λαϊκές συνελεύσεις, απεργιακές φρουρές και καταλήψεις διαρκείας (∆ήµος Αθήνας, νοσοκοµείο Ιεράπετρας, σούπερ µάρκετ Dia, ∆ΕΚΟ), ενώ η επιγενόµενη απονοµιµοποίηση των γραφειοκρατικών ηγεσιών των ΓΣΕΕ-Α∆Ε∆Υ αύξησε την επιρροή των πρωτοβάθµιων σωµατείων βάσης και της ριζοσπαστικής-αντικαπιταλιστικής αριστεράς. Η γενικευµένη οργή για την εκποίηση της δηµόσιας περιουσίας και την κατεδάφιση του κοινωνικού κράτους πρόνοιας αποκρυσταλλώθηκε στο σύνθηµα «δεν χρωστάµε, δεν πουλάµε, δεν πληρώνουµε».

Αναµφίβολα, οι ηµεροµηνίες που σφράγισαν την πρωτοφανή δυναµική του αγώνα ήταν 15-28-29 Ιουνίου, όταν οι γενικές απεργίες συναντήθηκαν µε τις λαϊκές συνελεύσεις. Η επιµονή του κόσµου, ο οποίος, παρά την κυβερνητική απόφαση για σκληρή αστυνοµική καταστολή, ανασυντασσόταν και παρέµενε στο Σύνταγµα, κατέδειξε τον πολιτικό µετασχηµατισµό του κινήµατος και την οριστική ρήξη του µε τη µνηµονιακή συναίνεση. Αποµαζικοποιηµένη λόγω της ιδεολογικής τροµοκρατίας κράτους και κεφαλαίου, που συµπυκνώθηκε στις απειλές «Μεσοπρόθεσµο ή χρεοκοπία/τανκς», η Κάτω Βουλή των πλατειών συνέχισε τις εργασίες της.

Οι παραπάνω εµπειρίες συνθέτουν την πολύχρωµη τοιχογραφία της λαϊκής εξέγερσης, που µολονότι δεν κατόρθωσε να αποτρέψει την εισαγωγή της χώρας στην προκρούστεια κλίνη του Μεσοπρόθεσµου, εγκαινίασε µια νέα, ποιοτικά διαφορετική, πολιτική πραγµατικότητα, µε θεµέλιό της το αίτηµα για άµεση δηµοκρατία και «ισότητα, δικαιοσύνη, αξιοπρέπεια».

Για τη συνέχιση του αγώνα είναι επιτακτική ανάγκη η δηµιουργία ενός ηγεµονικού πολιτικού µετώπου, µιας κρίσιµης µάζας κοµµάτων, συνελεύσεων, σωµατείων και πολιτών, που θα παλέψει για την πολιτική-κοινωνική χειραφέτηση και θα εκπονήσει ένα µεταβατικό πρόγραµµα εκτάκτου ανάγκης για την υπεράσπιση των λαϊκών συµφερόντων.

Βασικοί άξονες πρέπει να είναι η στάση πληρωµών και η διαγραφή του χρέους σε ρήξη µε την Ε.Ε., η αναδιανοµή του εισοδήµατος εις βάρος του κεφαλαίου και υπέρ της µισθωτής εργασίας, η υπεράσπιση του δηµόσιου και δωρεάν χαρακτήρα των κοινωνικών αγαθών (υγεία, παιδεία), η εθνικοποίηση-κοινωνικοποίηση των τραπεζών και των στρατηγικών επιχειρήσεων και η χάραξη βιοµηχανικής πολιτικής µε στόχο την παραγωγική ανασυγκρότηση και την ανακούφιση των εργαζοµένων, η θέσπιση αποκεντρωµένων αµεσοδηµοκρατικών θεσµών και η κατάκτηση της εθνικής ανεξαρτησίας.

Η βίαιη έκρηξη οργής της φτωχής και αποκλεισµένης νεολαίας της Αγγλίας και οι επερχόµενες κοινωνικές συγκρούσεις προοιωνίζουν το ευρωπαϊκό φθινόπωρο θερµό, και καθιστούν επίκαιρα τα λόγια του Αντόνιο Γκράµσι: «Ο παλιός κόσµος πεθαίνει και ο καινούργιος πασχίζει να γεννηθεί. Ζούµε στην εποχή των τεράτων».

πηγη:parapolitika.gr