Από την καρδιά της κερκίδας (65)
Μετά από δυο κακά αποτελέσματα,οι φίλοι του ΟΦΗ καλούντε να δείξουν χαρακτήρα.
Ιδιαίτερα, η απρόσμενη ήττα από τον Εθνικό Πειραιώς,η πρώτη από το 1981 στο Γεντί Κουλέ,ήταν ένα ηχηρό χαστούκι για τον Όμιλο.
Ήττα που συνοδεύτηκε από κακή εμφάνιση,κι όπως είναι λογικό έσπειρε έριδες στις τάξεις της ομάδας.
Αυτό γιατί ίσως περιμέναμε να δούμε τον ΟΦΗ στο φετινό πρωτάθλημα της Β εθνικής,υπερηχητικό,σούπερ-ομάδα,άλογο κούρσας που θα βρεθεί στην κορυφή από την αρχή εώς το τέλος του πρωταθλήματος.
Ο κόσμος θεωρούσε ότι λόγω της μεγάλης ιστορίας,της βαριάς φανέλας και του συσπειρωμένου κόσμου της ομάδας,ο μαραθώνιος της Β εθνικής θα ήταν παιχνιδάκι.
Όμως τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά τελικά.
Θα πρέπει να γυρίσουμε τον χρόνο τρεις μήνες πίσω για να εξηγσουμε τις αιτιίες της μέτριας πορείας του Όμιλου στις 6 πρώτες αγωνιστικές.
Τότε που το σήριαλ της απομάκρυνσης του Φ.Βατσινά και του καθεστώτος που υπηρετούσε είχε πάρει την μορφή σαπουνόπερας.
Έτσι ,βρέθηκε ο Όμιλος να ξεκινάει τελευταίος την προετοιμασία,έχοντας στη διάθεση του μόλις 45 ημέρες ως το πρώτο ματς κυπέλου,μόλις 51 ημέρες πριν την έναρξη του πρωταθλήματος.
Παράλληλα,ότι είχε απομείνει στο ρόστερ ήταν μόλις 6 ποδοσφαιριστές,εκ των οποίων μόνο δυο ήταν παραπάνω από 2 χρόνια στην ομάδα.Βλέπετε οι κινήσεις του προηγούμενου προέδρου που θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν από άστοχες εώς εσκεμμένες,έφεραν στην έξοδο ποδοσφαιριστές ικανούς,που αν και είχαν δηλώσει ότι θέλουν να παραμείνουν στον Όμιλο,η παρατεταμένη διάρκεια του «σήριαλ» ,το αβέβαιο μέλλον ,τους έφερε σε άλλες ομάδες.
Ταυτόχρονα,ο Νίκος Μαχλάς εμπνευσμένος από το πάθος του κόσμου για ελευθερία,προσπαθούσε να ξεπεράσει τους ύφαλους,με μοναδικό όπλο την αισιοδοξία του για το αίσιο τελος.
Κατάφερε πάντως ,υπό δυσμενείς συνθήκες να δημιουργήσει ένα ρόστερ ανταγωνιστικό.
Όμως όπως είναι φυσικο,όταν μια ομάδα απαρτίζεται,από 18-20 καινούργιους ποδοσφαιριστές,αυτό που χρειάζεται ,περισσότερο από κάθε τι,είναι ο χρόνος.Είναι επιεικώς αδύνατον μια ολοκαίνουργια ομάδα,να «πετάει»από τα πρώτα ματς.Γι αυτό,οι φίλοι του ΟΦΗ καλούνται να δείξουν ωριμότητα,να δείξουν ξανά το προτέρημα που για χρόνια τους χαρακτηρίζει,αυτό της υπομονής .Υπομονή και στήριξη σε μια ομάδα που είναι καταδικασμένη να πετύχει.Έχει δείξει καλά δείγματα,αυτό που απομένει είναι η βελτίωση σε σημαντικές λεπτομέρειες,αλλά κυρίως η διάρκεια.
Επόμενο ματς στο νησί των Φαιάκων με αντίπαλο την τοπική Κέρκυρα.Μια ομάδα που έχει χαρακτηρισθεί σαν ένα από τα φαβορί για την άνοδο,κάτι που την καθιστά σαν ένα από τους σημαντικότερους αντιπάλους του ΟΦΗ.Απορίας άξιον βέβαια,η μη τηλεοπτική μετάδοση ενός ματς που ξεχωρίζει σε αυτήν την αγωνιστική.Ελπίζουμε ,ο πρόεδρος της Κέρκυρας και της ΕΠΑΕ,κ.Καλογιάννης,να μην επαληθεύσει τον κανόνα που λέει ότι τα διαιτητικά εγκλήματα γίνονται όταν απουσιάζει η τηλεοπτική κάλυψη.
Παρ΄ όλα αυτά θεωρώ οτι είναι ένα ματς ανοικτό σε κάθε αποτέλεσμα,όμως σε καμιά περίπτωση,κομβικό για την εξέλιξη του πρωταθλήματος.Βρισκόμαστε μόλις στην 7η αγωνιστική κι υπάρχουν άλλες 27.Σίγουρα το θετικό αποτέλεσμα θα δώσει ψυχολογική και βαθμολογική ώθηση στον ΟΦΗ,όμως δεν θα διστάσω να πω ,ότι πολύ πιο σημαντικά ,είναι τα δύο ματς που ακουλουθούν ,με Παναιτωλικό και Ηλιούπολη στο Ηράκλειο.
Πλέον στο Γεντί Κουλέ δεν υπάρχουν περιθώρια για άλλες απώλειες.Όμως θα πρέπει όλοι
να δώσουν τον καλύτερο τους εαυτό για να ξεκινήσει η αντεπίθεση του Όμιλου,από το προσεχές ματς,σ την κοσμοπολίτικη Κέρκυρα.
Ταυρομάχος
Saturday, October 31, 2009
Monday, October 26, 2009
Αφιερωμα στον Ν.Καζαντζακη.42 χρονια απο τον θανατο του
Ο Νίκος Καζαντζάκης γεννήθηκε στο Μεγάλο Κάστρο (Ηράκλειο), την πρωτεύουσα της τουρκοκρατούμενης Κρήτης, στις 18 Φεβρουαρίου 1883. Στα έξι του χρόνια, γνωρίζει τη ζωή της προσφυγιάς, εξαιτίας της επανάστασης του 1889, οπότε η οικογένειά του καταφεύγει στον Πειραιά για έξι μήνες.
Πίσω στο Ηράκλειο, ο Νίκος φοιτά στο δημοτικό σχολείο, όμως η κανονικότητα της παιδικής του ζωής διακόπτεται και πάλι το 1897. Με την έκρηξη της τελευταίας κρητικής επανάστασης, η οικογένεια Καζαντζάκη εγκαθίσταται στη Νάξο, όπου παραμένει για δύο περίπου χρόνια. Ο Νίκος ξεκινά τις γυμνασιακές του σπουδές στη γαλλική Εμπορική Σχολή του Τιμίου Σταυρού, την οποία διοικούσαν φραγκισκανοί μοναχοί. Μαθαίνει γαλλικά και ιταλικά και αρχίζει να γνωρίζει την ευρωπαϊκή λογοτεχνία, κυρίως όμως έρχεται σε επαφή με το δυτικό πολιτισμό.
Το 1899, μετά την αποκατάσταση της ειρήνης, η οικογένεια επιστρέφει οριστικά στο Ηράκλειο, όπου ο Νίκος περατώνει τις γυμνασιακές του σπουδές, το 1902.
Το φθινόπωρο του 1902, ο Καζαντζάκης πηγαίνει στην Αθήνα για σπουδές στη Νομική Σχολή. Το Δεκέμβριο του 1905, παίρνει με άριστα το δίπλωμα του διδάκτορος της Νομικής. Την ίδια χρονιά εμφανίζεται στα γράμματα με το πρώτο του μυθιστόρημα Όφις και κρίνο. Για ένα διάστημα εγκαθίσταται στην Αθήνα και συνεργάζεται ως χρονογράφος στην εφημερίδα Ακρόπολις.
Τον Οκτώβριο του 1907, φεύγει για το Παρίσι, όπου συνεχίζει τις σπουδές του στη Νομική Σχολή, ενώ συγχρόνως παρακολουθεί τις παραδόσεις του φιλοσόφου Ανρί Μπερξόν στο Collège de France. Την ίδια εποχή εξοικειώνεται με τη φιλοσοφία του Νίτσε και εκπονεί τη διατριβή του με τίτλο Ο Φρειδερίκος Νίτσε εν τη φιλοσοφία του δικαίου και της πολιτείας, την οποία ολοκληρώνει το 1909. Παράλληλα, ασχολείται και με τις λογοτεχνικές του συγγραφές.
Μετά την ολοκλήρωση των σπουδών του, περιηγείται για ένα περίπου μήνα τη Φλωρεντία και τη Ρώμη και διαμένει για λίγο στο Ηράκλειο. Σύντομα, όμως αποφασίζει να εγκατασταθεί οριστικά στην Αθήνα.
Ενώ η ελληνική πραγματικότητα γνωρίζει μια δυναμική αναβίωση των μεγαλοϊδεατικών οραμάτων, ο Καζαντζάκης, προσπαθεί να οργανώσει τη ζωή του κατά τα συνηθισμένα πρότυπα. Από τον Απρίλιο του 1910, εγκαθίσταται στην Αθήνα και λίγο αργότερα ξεκινά η συμβίωσή του με τη Γαλάτεια, με την οποία θα στεφανωθεί ενάμισυ χρόνο αργότερα.
Το πρόβλημα του βιοπορισμού παραμένει έντονο. Ο συγγραφέας δεν αποδέχεται το διορισμό του στη θέση του γραμματέα του Υπουργείου Παιδείας και προσπαθεί να εξασφαλίσει ένα εισόδημα ως μεταφραστής ή επιδίδεται σε ποικίλες επιχειρήσεις. Στους Βαλκανικούς πολέμους, κατατάσσεται ως εθελοντής και υπηρετεί στο ιδιαίτερο γραφείο του πρωθυπουργού Ελ. Βενιζέλου.
Η γνωριμία του με τον Σικελιανό το 1914, ανοίγει ένα νέο κεφάλαιο πνευματικών αναζητήσεων. Οι δύο φίλοι μελετούν μαζί και περιηγούνται την Ελλάδα. Από το φθινόπωρο του 1917 μέχρι τον Ιανουάριο του 1919, ο Καζαντζάκης ταξιδεύει στην Ελβετία. Λίγο μετά την επιστροφή του στην Ελλάδα, διορίζεται γενικός διευθυντής του Υπουργείου Περιθάλψεως και εργάζεται για τον επαναπατρισμό των Ελλήνων του Καυκάσου.
Η ήττα του Βενιζέλου στις εκλογές του 1920 εσήμανε το τέλος της υπηρεσίας του Καζαντζάκη στο Υπουργείο Περιθάλψεως. Απογοητευμένος από τις πολιτικές εξελίξεις και από τη δολοφονία του φίλου του Ίωνα Δραγούμη, ο συγγραφέας πηγαίνει για ένα μήνα στη Γερμανία (Ιανουάριος 1921).
Επιστρέφοντας, απομονώνεται στην Κηφισιά μαζί με τον φίλο του Κ. Σφακιανάκη και δουλεύει την τραγωδία Χριστός. Στη συνέχεια, ταξιδεύει στην Κρήτη και την Πελοπόννησο, και όταν εξασφαλίζει συνεργασία με τον εκδότη Δ. Δημητράκο, φεύγει για τη Βιέννη. Παραμένει εκεί το καλοκαίρι, αφοσιωμένος στη συγγραφή. Η παράξενη δερματοπάθεια που εμφανίζεται στο πρόσωπό του, την οποία ο γιατρός Στέκελ (Stekel) χαρακτήρισε ως «masque de sexualité» [=μάσκα της σεξουαλικότητας], γίνεται αφορμή για να μελετήσει τις θεωρίες του Φρόυντ.
Από το φθινόπωρο του 1921, εγκαθίσταται στο Βερολίνο. Δουλεύει την Ασκητική, παρακολουθεί το συνέδριο των Αναμορφωτών της Παιδείας, γνωρίζεται με τον «πύρινο κύκλο» της Ραχήλ Λιπστάιν και περνά στον αστερισμό του Λένιν. Το καλοκαίρι του 1923, περιηγείται τη Γερμανία και επισκέπτεται τη γενέτειρα του Νίτσε. Αρχές του 1924, ταξιδεύει στην Ιταλία και παραμένει στην Ασίζη μέχρι τον Απρίλιο.
Λίγο μετά την επιστροφή του στην Ελλάδα, ο Καζαντζάκης γνωρίζει την Ελένη Σαμίου, τη γυναίκα που έμελλε να τον συντροφέψει στην υπόλοιπη ζωή του. Ωστόσο, δεν θα παραμείνει για πολύ στην Αθήνα. Τον Ιούλιο του 1924, πηγαίνει στην Κρήτη και τον Αύγουστο παραθερίζει στο ερημικό ακρογιάλι του Λέντα μαζί με την Ελένη, μελετώντας Όμηρο, Γκαίτε και Αισχύλο.
Στο Ηράκλειο παραμένει έναν ολόκληρο χρόνο. Ξεκινά τη μεγαλόπνοη σύνθεση της Οδύσσειας και πιθανότατα συγγράφει το Συμπόσιον. Επιπλέον, σχεδιάζει, χωρίς επιτυχία, παράνομη πολιτική δράση, γεγονός που προκαλεί τη σύλληψη και την εικοσιτετράωρη κράτησή του στην Ασφάλεια Ηρακλείου.
Τον Ιούλιο του 1925, επιστρέφει για λίγο στην Αθήνα, αλλά δεν αργεί να φύγει ξανά για ένα ταξίδι στα νησιά του Αιγαίου. Σ’ αυτό το ταξίδι, θα ανακαλύψει στην Αίγινα τον τόπο της μελλοντικής του εγκατάστασης
Από τον Οκτώβριο του 1925, ξεκινά για τον Καζαντζάκη μια μεγάλη περίοδος ταξιδιών σε όλο τον κόσμο. Σε κάθε ταξίδι του συλλέγει εικόνες, ιδέες και εμπειρίες, τις οποίες ενσωματώνει σε κάθε επόμενη επεξεργασία της Οδύσσειας.
Ως το 1933, επισκέπτεται, τρεις φορές τη Σοβιετική Ένωση και δύο την Ισπανία. Επίσης, ταξιδεύει στην Ιταλία, την Κύπρο, την Παλαιστίνη, την Αίγυπτο και το Σινά, ενώ διαμένει στο Γκόττεσγκαμπ της Τσεχοσλοβακίας για μεγάλα χρονικά διαστήματα.
Τα ταξίδια και η εντατική εργασία θα τον βοηθήσουν να αντέξει το θάνατο των γονιών του (1932). Οι ρυθμοί του είναι πυρετώδεις: γράφει σενάρια για τον κινηματογράφο, ποίηση, συνθέτει δραματικά έργα, μυθιστορήματα στα γαλλικά, συντάσσει εγκυκλοπαιδικά και γλωσσικά λεξικά και σχολικά βιβλία, αρθρογραφεί σε ελληνικές και ρωσικές εφημερίδες, μεταφράζει σημαντικά λογοτεχνικά κείμενα αλλά και παιδικά αναγνώσματα.
Στο πρόσωπο του ελληνορουμάνου συγγραφέα Παναΐτ Ιστράτι θα πιστέψει ότι βρήκε έναν ακόμη πνευματικό σύντροφο, με τον οποίο θα σχεδιάσει κοινή πολιτική και συγγραφική δράση. Τέλος, η γνωριμία του με τον Πρεβελάκη θα του χαρίσει έναν πιστό φίλο κι έναν αφοσιωμένο μαθητή.
Επιστρέφοντας από την Ευρώπη τον Απρίλιο του 1933, ο Καζαντζάκης πηγαίνει στην Αίγινα, τον τόπο που είχε ήδη διαλέξει για μόνιμη εγκατάσταση. Εξακολουθεί να δουλεύει την Οδύσσεια και συγχρόνως συνθέτει τα κάντα για τις Τερτσίνες του, μεταφράζει Δάντη, Κοκτώ, Χάουπτμαν, Σαίξπηρ, Πιραντέλο, Γκαίτε και γράφει τις ταξιδιωτικές του εντυπώσεις, θεατρικά έργα και μυθιστορήματα στα γαλλικά.
Το 1936 ξεκινά να χτίζει το δικό του σπίτι στο νησί και ένα χρόνο αργότερα εγκαθίσταται με την Ελένη, πριν ακόμη τελειώσουν οι εργασίες. Από την Αίγινα φεύγει σπάνια, για να ταξιδέψει (Ιαπωνία-Κίνα, Ισπανία, Αγγλία) ή για να επιβλέψει την έκδοση της Οδύσσειας (1938).
Στη διάρκεια της Κατοχής, ο Καζαντζάκης παραμένει κυρίως στην Αίγινα, απομονωμένος, και στρέφεται προς τη σύνθεση μυθιστορημάτων. Το 1942, πηγαίνει στην Αθήνα, όπου συναντά το Σικελιανό μετά από είκοσι χρόνια, και ζητά από τον ομηριστή καθηγητή Ι.Θ. Κακριδή βιβλιογραφικά βοηθήματα για να μεταφράσει την Ιλιάδα.
Μετά την αποχώρηση των Γερμανών, επιστρέφει στην πρωτεύουσα, που συγκλονίζεται από τις εμφύλιες συγκρούσεις, και αναπτύσσει πολιτική δράση. Υποβάλλει υποψηφιότητα στην Ακαδημία Αθηνών, αλλά αποτυγχάνει για δύο ψήφους, και εκλέγεται πρόεδρος της Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών.
Το καλοκαίρι του 1945 περιοδεύει στην Κρήτη ως μέλος της κυβερνητικής Επιτροπής Διαπιστώσεως Γερμανικών Ωμοτήτων. Το Νοέμβριο του 1945, στεφανώνεται την Ελένη Σαμίου και διορίζεται υπουργός άνευ χαρτοφυλακίου στην κυβέρνηση Σοφούλη, αλλά τρεις μήνες αργότερα παραιτείται.
Αρχές του 1946, παρακολουθεί την παράσταση του έργου του Καποδίστριας στο Βασιλικό Θέατρο και το Μάιο προτείνεται ως υποψήφιος για το βραβείο Νομπέλ μαζί με τον Άγγελο Σικελιανό.
Το καλοκαίρι του 1946 ο Καζαντζάκης αναχωρεί για την Ευρώπη, οριστικά, όπως αποδεικνύεται. Διαμένει για ένα διάστημα στην Αγγλία, προσκεκλημένος του Βρετανικού Συμβουλίου, και στη συνέχεια εγκαθίσταται στο Παρίσι και διορίζεται φιλολογικός σύμβουλος στην UNESCO.
Το Μάρτιο του 1948, παραιτείται και εγκαθίσταται μόνιμα στην Αντίμπ της γαλλικής Kυανής Aκτής. Η τελευταία δεκαετία της ζωής του είναι εξίσου δημιουργική και έντονη. Έχοντας κερδίσει τη διεθνή αναγνώριση, γράφει μυθιστορήματα και θεατρικά έργα, μεταφράζει, ταξιδεύει.
Από το 1951, η υγεία του ολοένα κλονίζεται. Χάνει το δεξί του μάτι, ενώ κατά καιρούς εισάγεται στην Πανεπιστημιακή Κλινική του Φράιμπουργκ για τη θεραπεία της καλοήθους λεμφοειδούς λευχαιμίας που τον ταλαιπωρεί.
Παρ’ όλα αυτά, ξεκινά να συνεργάζεται με τον Κίμωνα Φράιερ, για τη μετάφραση στης Οδύσσειάς του στα αγγλικά. Το έργο του όμως προκαλεί αντιδράσεις από εκκλησιαστικούς κύκλους, που ζητούν τη δίωξή του.
Τον Ιούνιο του 1957, ο Καζαντζάκης αφήνει την Αντίμπ και ξεκινά μαζί με την Ελένη και το ζεύγος Ευελπίδη για την Κίνα, προσκεκλημένος της κινεζικής κυβέρνησης. Μετά από ένα περίπου μήνα περιήγησης στη χώρα, φτάνουν αεροπορικώς στην Καντόν, και ετοιμάζουν την επιστροφή τους μέσω Ιαπωνίας.
Ο Καζαντζάκης εμβολιάζεται για ευλογιά και χολέρα, αλλά παθαίνει μόλυνση και νοσηλεύεται στο Εθνικό Νοσοκομείο της Κοπεγχάγης. Καθώς επιδεινώνεται η κατάσταση του, μεταφέρεται στην πανεπιστημιακή κλινική του Φράιμπουργκ. Παρ’ όλο που ξεπερνά τη μόλυνση, προσβάλλεται από ασιατική γρίπη και πεθαίνει στις 26 Οκτωβρίου 1957 στο Φράιμπουργκ.
Η σορός του μεταφέρεται οδικώς από το Φράιμπουργκ στην Αθήνα και αεροπορικώς στο Ηράκλειο, όπου εκτίθεται σε λαϊκό προσκύνημα στον Άγιο Μηνά. Η κηδεία του γίνεται στις 5 Νοεμβρίου, στο κατάμεστο από κόσμο Ηράκλειο. Ενταφιάζεται στον προμαχώνα Μαρτινέγκο.
Στον τάφο του δεσπόζει ένας μεγάλος ξύλινος σταυρός από ακατέργαστους κορμούς και η επιγραφή «Δεν ελπίζω τίποτα, δε φοβούμαι τίποτα, είμαι λέφτερος».
Friday, October 23, 2009
Από την καρδιά της κερκίδας (64)
Από την καρδιά της κερκίδας (64)
Η νίκη στη Ρόδο έφερε τα χαμόγελα ξανά στον ΟΦΗ.Προσωπική μου πεποίθηση πάντως από την αρχή ήταν ότι η ομάδα θα χρειάζοταν χρόνο για να μπορέσει να δείξει τις δυνατότητες της μέσα στο γήπεδο.Άλλωστε,κοινός παρονομαστής όλων των αγώνων ως τώρα ήταν το καλό ποδόσφαιρο,η σωστή ανάπτυξη του παιχνιδιού αλλά και οι ευκαιρίες που χάνοταν.Στο ποδόσφαιρο όμως είναι σημαντικό για μια ομάδα να δημιουργεί ευκαιρίες.Τα γκολ θα έρθουν αργά ή γρήγορα,είναι και θέμα τύχης.
Ήταν λογικό να χρειαστεί η ομάδα ένα σχετικό χρονικό διάστημα προσαρμογής σε μια εντελώς άγνωστη κατηγορία.Πλέον,καλείτε ο ΟΦΗ να ντουμπλάρει τις νίκες στο αυριανό ματς με τον Εθνικό.Μια ιστορική ομάδα που έχει παραμείνει πολλά χρόνια στα αλώνια της Β εθνικής,ανήμπορη να ξεπεράσει τα εσωτερικά της προβλήματα,με κυριότερο ίσως,αυτό της έλλειψης ιδιόκτητου γηπέδου,αφού η άλλοτε έδρα της ομάδας του Πειραιά,το στάδιο Καραισκάκη χρησιμοποιείται μόνο από την έταιρη ομάδα της πόλης,τον ΟΣΦΠ.
Βλέπεται η συμφωνία που είχε κάνει ο κ.Κόκκαλης πριν από μερικά χρόνια για την ανακατασκευή του σταδίου Καραισκάκη με την τότε κυβέρνηση,δεν προέβλεπε χρήση του σταδίου από άλλες ομάδες .Απορίας άξιον βέβαια είναι το πώς και γιατί δέχτικαν οι άλλες ομάδες να παραιτηθούν των δικαιωμάτων τους στο στάδιο.
Για τους παλαιότερους η ομάδα του Εθνικού φέρνει στην θύμηση,τον αυθεντικότερο ίσως φίλαθλο της Ελλάδος,τον γνωστό «Εθνικάρα»,Γιάννη Ματζουράνη.Έναν αγνό φίλαθλο που για 56 χρόνια ακολουθούσε την αγαπημένη του ομάδα σε κάθε γήπεδο που αγωνιζόταν.Δεν ξέρουμε ,αν η υγεία του επιτρέπει να ξαναεπισκευθεί το Γεντί Κουλέ ,ύστερα από 10 χρόνια που έχουν να ανταμώσουν ΟΦΗ και Εθνικός στο Ηράκλειο,όμως είτε είναι στο γήπεδο ,είτε όχι,σίγουρα του αξίζει ένα θερμό χειροκρότημα.
Αυτό που γνωρίζουμε είναι ότι ο ΟΦΗ θα πρέπει να αφήσει άλλη μια φορά πικραμένο τον Γ.Μαντζουράνη και τους φίλους του Εθνικού,αφού οι «μηχανές» θα πρέπει να ανεβάζουν στροφές ώστε να μην υπάρξουν άλλες απώλειες στο Ηράκλειο.
Θα πρέπει πλέον ο ΟΦΗ σε κάθε μάτς να δείχνει ποιός είναι το αφεντικό της κατηγορίας.
Κάτι που φαίνεται να γνωρίζουν οι αντίπαλοι του,αν αναλογιστούμε τον τρόμο που νιώθουν στη σκέψη του Γεντί Κουλέ και του Όμιλου.
Χαρακτηριστική ήταν η επίσκεψη του εκπροσώπου της ΕΠΑΕ,Λ.Γενεράλη την εβδομάδα που πέρασε,όταν μεταξύ άλλων αξίωσε την τοποθέτηση αγκαθωτού συρματοπλέγματος στην θ8!!!Αγκαθωτό σύρμα βάζουμε όμως στη Κρήτη για να μην φύγουν τα οζά,οπότε το αίτημα του κ.Γενεράλη,προσπεράστικε σαν αστείο.
Εκείνο που καταδυκνύει τον φόβο των υπολοίπων απέναντι στον ΟΦΗ,ήταν μια έκφραση που προφανώς ξέφυγε του εκπρόσωπου της ΕΠΑΕ, «θα λυσάξουν οι άλλες ομάδες αν δεν περιφραχτεί όλο το γήπεδο.»
Γι αυτό λοιπόν καλείτε ο ΟΦΗ να ανεβάσει κι άλλο την απόδοση του,για να αποδυκνύει κάθε εβδομάδα μέσα στο γήπεδο,ότι ακόμη και τα «περίεργα» της κατηγορίας δεν τον αγγίζουν.Ως τώρα το αξίωμα είναι η πολύ μέτρια διαιτησία,που συχνά ευνοεί τους συνήθεις ύποπτους,οι γελοίες αποφάσεις για τα «τηλεποπτικά ματς» και η ογκώδης προσωπικότητα του Αχ.Μπέου,που περικυκλωμένος από τις ένδειξεις του φάκελου «στημένα ματς της Β εθνικης» ,για τον οποίο ο πρόεδρος της ΕΠΟ κλήθηκε στην Ουέφα για ενημερώση,προσπαθεί, βάσει όγκου,να προκρίνει την εύνοια της ομάδας του στην ΕΠΑΕ,ενώ επιτίθεται με θρασύτητες εκφράσεις για τον επιθεωρητη της Ουέφα,κ.Λίμαχερ.
Ο Όμιλος όμως είναι πια ενωμένος,διοίκηση-ποδοσφαιρικό τημ-κόσμος και δεν φοβάται τίποτα.Μέσα στο γήπεδο θα είναι ο νικητής.
Ταυρομάχος
Monday, October 19, 2009
Subscribe to:
Posts (Atom)