Από την καρδιά τη κερκίδας (45)

Από την καρδιά τη κερκίδας (45)
Με αφορμή τον τελικό της κορυφαίας διασυλλογικής διοργάνωσης την περασμένη Τετάρτη,ας σταθούμε λιγο στις 2 φιναλίστ που κατά γενική ομολογία είναι οι καλύτερες ομάδες στον πλανήτη.
Δεν χρειάζεται να επαναλάβουμε πόσο μεγάλους ποδοσφαιριστές διαθέτουν,για τον Τσάβι και τον Μέσι,τον Γκιγκς και τον Ρούνει.Ας μείνουμε σε ορισμένες συνθήκες που καλό είναι να αποτελούν το παράδειγμα για εμας.Άλλωστε αν έπρεπε να θέσουμε κάποια πρότυπα,το λογικό θα ήταν να κοιτάμε προς δυσμάς,και ουχί προς τους « μεγάλους» του αμαρτωλού ελληνικού ποδοσφαίρου.
Ας ξεκινησουμε από την ηττημένη Γιουνάιτεντ.Μετά από την χρυσή εποχή του Ματ Μπάσμπι,έμοιαζε να βαδίζει σε ατελείωτα πέτρινα χρόνια.Σαν τα δικά μας εδώ τοπικά.
Γνώρισε μάλιστα τον υποβιβασμό,επέστρεψε στην μεγάλη κατηγορία,αλλά φεύ,δεν ήταν παρά μια μετριότητα.Ώσπου την ομάδα ανέλαβε ένας ευγνωσμένα καλός προπονητής,ο Σερ πια,Άλεξ Φέργκιουσον,που ήδη είχε κατακτήσει ένα κύπελο κυπελούχων Ευρώπης,με την άσημη Αμπερντήν.Παρ όλο που στα πρώτα 5 χρόνια δεν κατάφερε πολλά πράγματα,η διοίκηση έκανε υπομονή.Λίγο πριν εξαντληθεί ,ο Σερ Αλεξ κατεκτούσε πάλι το Κυπελούχων,κερδίζοντας την Μπάρτσα στο Ρότερνταμ.Ήταν η εποχή που στην ομάδα ανδρώνοταν κάτι παιδαρέλια από τι ακαδημίες ,ο Γκιγκς,ο Σκόουλς,ο Νέβιλ.Το αστέρι της ομάδας ήταν ένας teenager ο Λη Σαρπ,που η κακή ζωή δεν του επέτρεψε ανάλογη καριέρα.
Από κει και πέρα η ιστορία έχει γράψει πολλά κύπελα,κάθε είδους για την Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ.Η ομάδα έχει γίνει πόλος έλξης χιλιάδων φιλάθλων που ταξιδεύουν στην βορειοδυτική Αγγλία για να τη θαυμάσουν.Το Μάντσεστερ,έχει αποκομίσει τεράστια οφέλη,αποτελώντας πια τουριστικό προορισμό για το Νησί.
Όσο για την mes que un club,Μπαρτσελόνα…,Τι να λέμε τώρα… Τα πάντα όλα!
Για την εποχή Φράνκο,που μας αποδυκνύει σήμερα ότι μια ομάδα πρέπει να αποτελει κομμάτι,να είναι ταυτισμένη με την κοινωνία που εκπροσωπεί…
Για τα 100 χιλιάδες μελη,που συμμετέχουν ,κρίνουν και ψηφίζουν για το τι είναι καλύτερο για τον σύλλογο…
Για τις ακαδημίες που έδωσαν 10 ποδοσφαιριστές στην αποστολή των πρωταθλητών Ευρώπης.Απο αυτούς 6 βασικούς, ενώ οι Τσάβι,Ινιέστα,Πουγιόλ,κατάπιαν το γήπεδο και πήραν το κύπελλο σπίτι τους.Η ψυχΉ ,το μυαλό και η καρδιά του συλλόγου επάνω στο χορτάρι.
Μα να μην ξεχάσουμε και τον προπονητή,επίσης κομμάτι του συλλόγου,που δεν κατέκτησε απλά το τρεμπλ,έπαιξε το ποδόσφαιρο που θέλει να βλέπει ο κόσμος.Θέαμα και ουσία.Ο κόσμος πληρώνει για να βλέπει καλό ποδόσφαιρο,αυτό είναι ίσως το σημαντικότερο,είπε.
Τέτοια παραδείγματα πρέπει να παίρνουμε.Αυτό είναι το ποδόσφαιρο.This is football.Das ist Fussball,questo e il calcio,este es el futbol.
Όχι το τσούκου-τσούκου μπολ που έχουμε στην Ελλάδα.Το ποδόσφαιρο πρέπει να διέπεται από νόμους που θα λειτουργούν.Οι πολυιδιοκτησία απαγορεύεται.Τα ματς παίζονται μέσα στο γήπεδο.Αυτά τουλάχιστον συμβαίνουν σε ευνομούμενες πολιτείες.
Αλλού,κάποιοι καλούν παλιούς γνώριμους για να πουν ότι τα αφεντικά δεν πουλάνε.Ποιοί είναι τα αφεντικά και γιατί δεν πουλάνε?Γιατί δεν το λέτε επισήμως και στον εισαγγελέα,αφού ουσιαστικά θίγονται τα συμφέροντα του συλλόγου?
Α ναι,τσούκου-τσούκου μπολ…
Ταυρομάχος

Barcelona-Manchester Utd

Champions league finals

1960 Real M- Aindracht Fr 7-3




1967 Celtic Gl.-Inter M. 2-1



1968 Manchester Utd-Benfica 4-1



1973 Ajax-Juventus 1-0



1980 Nottigham F.-Hamburg 1-0



1989 Milan-Steaua Buc 4-0




1996 Juventus-Ajax 1-1 (4-2 in penalties)



1999 Manchester utd-Bayern Mun. 2-1




2004 Porto-Monaco 3-0



2005 Liverpool-Milan 3-3 (3-2 in penalties)




2006 Barcelona-Arsenal 2-1

Στα χρόνια του Έρωτα και της Επανάστασης

Το πρωινό εκείνο, της 13ης Μαΐου 1973, οι εφημερίδες της Λα Παζ στην Βολιβία, είχανε στο εξώφυλλό τους, τη φωτογραφία μιας όμορφης κοπέλας.Η λεζάντα έγραφε: Επιτέλους σκοτώθηκε η Μonica Ertl.
Πυροβολήθηκε σε ενέδρα, που της έστησαν οι μυστικές δυνάμεις της χώρας.Στα γραφεία της στρατιωτικής ασφάλειας της Βολιβία, ο επικεφαλής των ερευνών, έβαλε την υπογραφή του πάνω σε μια σφραγίδα κι έκλεισε για πάντα τον φάκελο της καταζητούμενης. Το πλέον μισητό πρόσωπο της βολιβιανής κυβέρνησης, τελείωσε εκείνη την μέρα ...;Μα ποια ήταν η Monica Ertl;
Η πανέμορφη Γερμανίδα, είναι μια τρυφερή ανάμνηση, μόνο για λίγους. Γιατί δυστυχώς η φανταχτερή ιστορία, τα επαναστατικά κόμματα, οι βολεμένοι ριζοσπάστες, δεν θέλουν να την μνημονεύουν.
Η ζωή της ήταν μια γερή γροθιά, στα ήθη και στα λόγια, όλων εκείνων, που σήμερα έχουν συμβιβαστεί με τον πολιτικό- οικονομικό συντηρητισμό. Που σήμερα, απόμειναν για να διασύρουν με τις τυχάρπαστες πράξεις τους, το επαναστατικό πνεύμα, που άνθισε σε μια άλλη, πιο ρομαντική εποχή.
Η Monica Ertl, ήταν κόρη της αγαπημένης φωτογράφου του Χίτλερ Leni Riefenstahl και του κινηματογραφιστή συνεργάτη της, Hans Ertl. O πατέρας της, για να γλιτώσει τις διώξεις μετά τον πόλεμο, αφού κατηγορείτο ότι ήταν διακεκριμένο μέλος της χιτλερικής προπαγάνδας, κατέφυγε με πολλούς άλλους ναζιστές, στην Βολιβία. Η κόρη του Monica, εγκατέλειψε την μητέρα της και πήγε να τον συναντήσει, το 1953. Μεγάλωσε μέσα στη χλιδή, αφού ο πατέρας της, αμείβονταν πλουσιοπάροχα, γιατί πρόσφερε τις υπηρεσίες του, στο αυταρχικό καθεστώς της Λα Παζ.
Το 1967 η Monica παντρεύτηκε ένα πολύ πλούσιο Βολιβιανό- Γερμανό εμιγκρέ. Η 28χρονη καλλονή νύφη, μάγεψε με τη λάμψη της, τα περιοδικά και τις εφημερίδες της καλής κοινωνίας. Ό,τι υλικά αγαθά θα ζήλευε μια κοπέλα, αυτή τα είχε μπρος στα πόδια της. Μόνο ένα της έλειπε. Ο φλογερός έρωτας. Όπως αυτός που φανερώνεται στα λατινοαμερικάνικα σίριαλ. Γιατί μπορεί να είχε γεννηθεί στο Μόναχο (το 1937), αλλά το αίμα της «έβραζε» για «latin πάθος». Αυτό λοιπόν που ονειρεύονταν, δεν ήταν ένας ωραίος άνδρας, από κάποια ρομαντική σελίδα ενός νερόβραστου βιβλίου.
Η ζωή, της έπαιξε ένα τρελό παιγνίδι ...; Ήταν η τυχαία συνάντησή της, μ'; ένα απόκομμα εφημερίδας. Το περιεχόμενο προκλητικό. «Στις ζούγκλες της Αμαζονίας, οι δυνάμεις ασφαλείας της Βολιβίας, εξόντωσαν τους κουβανούς τρομοκράτες, του περιβόητου Guevara. Ο Che, είναι επί τέλους νεκρός»!
Αυτή η μοιραία της περιέργεια, την έστειλε στο δρόμο των επαναστατών. Πέταξε μια δικαιολογία στις υπηρέτριές κι έφυγε για πάντα από το αρχοντικό της. Απαρνήθηκε την καλοβολεμένη ζωή της. Μετά από λίγες μέρες, το 1969, ήταν ερωτευμένη με τον αρχηγό των βολιβιανών επαναστατών Inti Perendo.
Αυτός, που αποφάσισε να συνεχίσει τον αγώνα των guerrillieros, ενάντια στις στρατιωτικές δυνάμεις της Βολιβίας και της CIA.
Ο έρωτας της Monica και του Inti στα βουνά, κράτησε λίγο. Οι χαρές τους ήταν μετρημένες, αλλά πολύ έντονες. Η επανάσταση, όμως τους κράτησε το πάθος, για πάντα. Ο Inti συνελήφθη και δολοφονήθηκε από τον αρχηγό των μυστικών υπηρεσιών της Βολιβίας, Roberto Pereira.
Η Monica, ορκίστηκε εκδίκηση.Το βολιβιανό κράτος για να γλιτώσει τον Pereira (που είχε δολοφονήσει και τον Che), από τυχόν εκδίκηση των επαναστατών, τον έστειλαν πρόξενο στο Αμβούργο.
Η 34χρονη Monica, πήγε εκεί το 1971 και τον συνάντησε. Προφασίστηκε την Γερμανίδα, που θέλει να πάει στην Βολιβία και ζήτησε βίζα. Όταν συναντήθηκαν στο γραφείο του προξένου, μ'; ένα πιστόλι, που της το είχε δώσει ο περίφημος εκδότης Giangiacomo Feltrinelli (δολοφονήθηκε κι αυτός αργότερα), πυροβόλησε τον Roberto Quintanilla Pereira, τρεις φορές. Οι θανατηφόρες πληγές στο στήθος και στην κοιλιά ήταν στο σχήμα "V". Πέταξε ένα σημείωμα και την κοπάνισε. «Vitoria o muerte» (νίκη ή θάνατος). Το σήμα των επαναστατών του λατινοαμερικάνικου αντάρτικου.
Στη συνέχεια η Monica Ertl, μετά από πολλές περιπέτειες από την καταδίωξή της, συνάντησε τον Regis Debray (τον Γάλλο κοινωνιολόγο, φίλο του Che κι αργότερα σύμβουλο του προέδρου Μitterrand). Αποφάσισαν ν'; απαγάγουν τον επονομαζόμενο «χασάπη» της Λυών, τον αξιωματικό της Γκεστάπο Klaus Barbie, που κρύβονταν στην Βολιβία. Ο Debray, που είχε απελευθερωθεί μετά την ομηρία του (συμμετείχε με την αντάρτικη ομάδα του Guevara), προσπάθησε να την αποτρέψει. Αυτή όμως πείσμωσε κι έστησε ενέδρα, για να δολοφονήσει τον μισητό ναζιστή συμπατριώτη της. Όμως το σχέδιό της είχε προδοθεί. Είχαν προλάβει oι μυστικές υπηρεσίες της Βολιβίας να δράσουν.Οι δολοφονικές σφαίρες, σταμάτησαν τη ζωή της. Ήταν μόλις 36 χρονών. Από τότε, πέρασαν χρόνια δίσεκτα.
Η ιστορία της Monica Ertl ξεχάστηκε.Κανένας επίσημος φορέας, ούτε ο Κάστρο κι η Κούβα, μα ούτε κι οι άλλοι, οι δικοί μας και οι αλλοδαποί «κομουνιστές», δεν τολμάνε να πουν κάτι, γι'; αυτήν την «αριστοκρατική αριστερίστρια». Μόνο λίγοι φίλοι, της άφησαν και φέτος στον τάφο της, δυο γαρίφαλα κι ένα σημείωμα:«Αυτή η αγάπη σου, για τα επαναστατικά ιδανικά που πίστεψες. Aυτό το πάθος σου, για την κοινωνική δικαιοσύνη, που αγωνίστηκες. Αυτά τα δυο άνθη, για σένα και τον αγαπημένο σου Inti, είναι μονάκριβή μας Monica, το δικό μας και των καταφρονεμένων όλης της Γης, ταπεινό ευχαριστώ».Έτσι κλείνει ένας έρωτας. Που δεν τελείωσε σαν τα τετριμμένα σίριαλ. Που οι πρωταγωνιστές του, δεν φωτίζονται από λαμπιόνια και δόξες. Σκεπασμένοι, σιωπηλοί, λησμονημένοι, από το λιγοστό χορτάρι της λατινοαμερικάνικης γης. Εκεί, σ'; ένα ερημικό κοιμητήριο της Λα Παζ.
Μιχάλης Μιχελής
Πρόσφατα κυκλοφόρησε στην Γερμανία το χρονικό-βιβλίο του δημοσιογράφου Juergens Schreiber: «Πέθανε σαν τον Che Guevara. Η ιστορία της Μonica Ertl».
Σημείωση: O Klaus Altmann Barbie, παραδόθηκε αργότερα (1983) στην Γαλλία και παραπέμφθηκε σε δίκη. Πέθανε το 1991 στην φυλακή, από λευχαιμία

απο:
http://www.raporto.gr/?p=827

Aπό την καρδιά της κερκίδας (44)

Aπό την καρδιά της κερκίδας (44)
Λέγαμε την περασμένη εβδομάδα, για τα αμφίδρομα οφέλη που μπορεί να έχει ένας συναιτεριστικός ΟΦΗ,ένα μοντέλο λαικής βάσης που θα κάνει τον Όμιλο ,πραγματικά, κομματι της κοινωνίας μας.
Όσον αφορά το αγωνιστικό κομμάτι,είναι ολοφάνερο ότι για να μπορέσει μια ομάδα να σταθεί με αξιώσεις σε κάθε επίπεδο οφείλει να έχει μια βάση γηγενών ποδοσφαιριστών.
Ποδοσφαιριστών που θα προέρχονται από τις ακαδημίες,που θα έχουν ανδρωθεί μέσα στην ομάδα.Δεν είναι τυχαίο ότι οι ομάδες που θα αγωνιστούν στον τελικό του τσάμπιονς λιγκ διαθέτουν μια 11αδα ποδοσφαιριστών που ξεπήδησαν από τα σπλάχνα τους.
Αυτή είναι η μεγαλύτερη κληρονομιά που άφησε? ο Ολλανδός στον ΟΦΗ.Η νοοτροπία της παραγωγής ποδοσφαιριστών .Οι ακαδημίες που υπάρχουν σε όλη την Κρήτη και μπορούν να γίνουν τροφοδότης για τις μεγαλύτερες ομάδες.Εφόσον δε ,οργανωθούν συντεταγμένα,υπό ένα γενικότερο πλάνο,τα οφέλη θα είναι πολλαπλάσια.
Δυστυχώς είναι πολλά τα ταλέντα που θα μπορούσαν να είχαν μεγάλη καριέρα,όμως για διάφορους λόγους δεν τα κατάφεραν.Η έλλειψη παιδαγωγικής καθοδήγησης ισως είναι ο κυριότερος.Απλά,να αναφέρουμαι το ολλανδικό παράδειγμα,όπου οι ομάδες έχουν τα δικά τους σχολεία για τους αθλητές.
Εκτός από την παραγωγή ποδοσφαιριστών,είναι κοινο μυστικό ότι το σωστό scouting μπορεί να δώσει τεράστιες λύσεις.Όταν οι μεταγγραφές είναι στοχευμένες,τα παραδείγματα Ντιαρά,Κοτσιανικούλη,ακόμη και Γκόμεζ αν θέλετε, είναι χαρακτηριστικά,τότε μόνο κερδισμένη μπορεί να είναι μια ομάδα.
Ας περάσουμε στο οικονομικό κομμάτι,γιατι ο χώρος είναι περιορισμένος,κι αυτά είναι πράγματα απλά,που ποτέ δεν θα υπάρξουν στην παε ΟΦΗ του Βατσινά και των εργοδοτών του.
Είμαστε τυχεροί γιατι ζούμε σε ένα ευλογημένο τόπο,που μας προσφέρει πολλά.
Παράλληλα είμαστε πόλος έλξης πολυάριθμων επισκεπτών που επιλέγουν την Κρήτη,ακριβώς για τον ίδιο λόγο.
Τουρισμός λοιπόν,και αγροτικά προιόντα θα έπρεπε να ήταν έννοιες στενά συνδεδεμένες με το κοινωνικό φαινόμενο που λέγεται ποδόσφαιρο.Το λάδι μας,παρ ολο που θεωρείτε από τους επιστήμονες το κορυφαίο στον κόσμο,μυστικό για μακροζωία και ευημερία,δεν έχει τύχει της ανάλογης προβολής ώστε να βρει την θέση που του αρμόζει στην παγκόσμια αγορά.Μέσω μιας ανταγωνιστικής ομάδας που θα εκπροσωπεί την Κρήτη στα ευρωπαικά σαλόνια,μπορεί ίσως το χρυσάφι της κρητικής γης αποκτήσει τιμή ανάλογη της αξίας του.
Αρκεί βέβαια να υπάρξουν οι σωστές πολιτικές ,σε θέματα τυποποίησης και ονομασίας προέλευσης.
Ο πολύπαθος τουρισμός,που μοιάζει τόσο με το ποδόσφαιρο στην Ελλάδα.Άναρχα δομημένος,χωρίς μακροπρόθεσμο πλάνο,χώρος δράσης διάφορων ουρανοκατέβατων αλεξιπτωτιστών.
Κι όμως,η πολυθρύλητη επιμήκηνση της τουριστικής περιόδου μέσω του αθλητικού τουρισμού δεν είναι μύθος.Οι αναγνώστες της στήλης θα θυμούνται το παράδειγμα με την Ατλέτικο Μαδρίτης όπου η άφιξη Ισπανών επισκεπτών είχε δόσει πνοή σε τουριστικές επιχειρήσεις στα τεέη εκείνου του Νοέμβρη.
Κάποιο τουρνουά ευρωπαικών ομάδων,την περίοδο των Χριστουγέννων ίσως,θα αποτελούσε αφορμή για άφιξη επισκεπτών σε μια εποχή που σπανίζουν.
Η προετοιμασία ομάδων τους χειμερινούς μήνες στο μεσογειακό κλίμα της Κρήτης,αντι σ την Τουρκία που τώρα προτιμούν,επίσης.Και τόσα ακόμη….
Σε κοινωνικό επίπεδο.Κινήσεις εθελοντισμού,αιμοδοσίες,δενδροφυτεύσεις κλπ.Τόσα θα μπορούσαν να γίνουν όμως στον σκλαβωμένο ΟΦΗ,στον ΟΦΗ υπο την ομηρία της οικογένειας Βαρδινογιάννη και των εδώ τοποτηρητών της δεν πρόκειται να γίνουν ποτέ.
Ταυρομάχος

Αφιερωμα στο Ψαραντωνη

The Battle of Crete on May 1941

See also that link
http://myron4hersonissos.blogspot.com/2007/05/h-20-5-1941the-battle-of-crete-20-5.html